Η τραπεζική κρίση στην Ιρλανδία και την Ισλανδία : μια συγκριτική μελέτη

Η οικονομική κατάρρευση της Ιρλανδίας και της Ισλανδίας, την επαύριον της χρεοκοπίας της Lehman Brothers, η οποία έγινε η αιτία για το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, είναι η πιο σοβαρή στην πρόσφατη ιστορία του αναπτυγμένου κόσμου. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η σύγκριση των πολιτικών αντιμετώπισης των τραπεζικών κρίσεων, τις οποίες υιοθέτησαν η Ιρλανδία και η Ισλανδία, αλλά και η σύγκριση της πορείας των δύο χωρών προς την οικονομική ανάκαμψη μετά την κρίση. Παρά το γεγονός ότι κοινή αφετηρία και των δύο κρίσεων ήταν η υπερεξάπλωση του τραπεζικού τους τομέα, οι δύο υπό εξέταση χώρες ανταποκρίθηκαν πολύ διαφορετικά στην κατάρρευση των τραπεζών τους: ενώ η Ιρλανδία αποφάσισε να κάνει μια «ορθόδοξη» επιλογή, διασώζοντας τις τράπεζές της (η κυβερνητική απόφαση των εκτεταμένων εγγυήσεων προς τις τράπεζες ελήφθη εις βάρος των Ιρλανδών φορολογούμενων), η Ισλανδία φάνηκε να λαμβάνει μια «ανορθόδοξη» απόφαση, καθώς άφησε τις προβληματικές τράπεζές της να χρεοκοπήσουν. Το γεγονός ότι η Ιρλανδία είναι μέλος της ΟΝΕ, σε αντίθεση με την Ισλανδία η οποία έχει ανεξάρτητη νομισματική πολιτική είναι επίσης μια ουσιώδης διαφορά που εξετάζεται. Ποια από τις δύο πολιτικές αντιμετώπισης των κρίσεων είχε καλύτερα αποτελέσματα; Ποια από τις δύο χώρες –πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα των τραπεζικών κρίσεων- δείχνει να έχει οδηγηθεί γρηγορότερα στην οικονομική ανάκαμψη; Η εργασία αυτή, σκοπός της οποίας είναι να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα, εξετάζει τις βασικές διαφορές τόσο όσον αφορά τα αίτια όσο και τις πολιτικές αντιμετώπισης των κρίσεων. Σε ό, τι αφορά τα αίτια, εξετάζονται οι διαφορετικοί λόγοι που οδήγησαν τις ιρλανδικές και ισλανδικές τράπεζες στην κατάρρευση. Σε ό, τι αφορά την αντιμετώπιση των κρίσεων, εξετάζεται η ιρλανδική απόφαση να διασώσει τον τραπεζικό της τομέα και η ισλανδική απόφαση να τον αφήσει να χρεοκοπήσει. Αναφορά γίνεται επίσης στα Μνημόνια των δύο χωρών, τα οποία είχαν πολύ διαφορετικούς προσανατολισμούς, αλλά και στα διαφορετικά συναλλαγματικά καθεστώτα –σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία για την Ιρλανδία ως μέλος της ΟΝΕ, κυμαινόμενη για την Ισλανδία που διατηρεί το εθνικό της νόμισμα-, τα οποία οδήγησαν και σε διαφορετικά μονοπάτια ανάκαμψης τις δύο χώρες.