Η κατανομή των αρμοδιοτήτων του πολεοδομικού σχεδιασμού

Αποτελεί πρόσφατη παραδοχή για τη χώρα μας η αναγνώριση της πολεοδομίας ως κοινωνικής επιστήμης, που ξεπερνά την παρωχημένη προσέγγιση της ως τεχνικοδιοικητική διαδικασία παραγωγής σχεδιαγραμμάτων και αποκλειστικό αντικείμενο μηχανικών. Μέχρι πρόσφατα ο καθορισμός των οργάνων που θα έπρεπε να επιφορτιστούν την αρμοδιότητα του πολεοδομικού σχεδιασμού πραγματοποιείτο συνήθως με γνώμονα τις πολιτικές σκοπιμότητες και την ικανοποίηση των τοπικών συμφερόντων και εξουσιών. Από το Σύνταγμα του 1975 με τις πρωτοποριακές του διατάξεις για τη χωροταξία και την πολεοδομία, έως την αναθεώρηση του 2001 μεσολάβησε πλήθος νομοθετημάτων που μεταβίβαζαν την αποφασιστική αρμοδιότητα για τον πολεοδομικό σχεδιασμό σε αιρετά μη κρατικά όργανα και αποτέλεσμα αυτών ήταν η διαιώνιση της χρόνιας ελληνικής πολεοδομικής αταξίας. Ακόμη και μετά την τελευταία (2001) αναθεώρηση του Συντάγματος επιχειρήθηκαν, από τον απλό νομοθέτη, αντίστοιχες μεταβιβάσεις αρμοδιοτήτων. Μέσα σε αυτή τη μικρή Βαβέλ τη λύση έδωσε το Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου ρητά διακήρυξε πως ο πολεοδομικός σχεδιασμός είναι μη τοπική υπόθεση και αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους. Με την τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση που επέφερε ο Ν.3852/2010 «Πρόγραμμα Καλλικράτης» ο κοινός νομοθέτης εναρμονίστηκε με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και οριοθέτησε με σαφή τρόπο ότι τα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης αναλαμβάνουν το έργο της εφαρμογής του πολεοδομικού σχεδιασμού ο δε ρόλος των Ο.Τ.Α., κατά τη διαδικασία του σχεδιασμού, μόνο γνωμοδοτικός μπορεί να είναι.