H οπισθοχώρηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων σε επιμέρους κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης και η αντιμετώπισή της από τα όργανα του Στρασβουργου

Το Συμβούλιο της Ευρώπης και τα όργανά του ήδη από τη δεκαετία του 90 -και λίγο νωρίτερα- είχαν ξεκινήσει να φυτεύουν τους σπόρους στο έδαφος που ονομάζεται «ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα» καθώς είχαν αντιληφθεί πως το ΣΤΕ ως οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κράτους-δικαίου και δημοκρατίας έπρεπε να αναλάβει δράση απέναντι στην έλλειψη νομικής αναγνώρισης αλλά και απολαβής των δικαιωμάτων μίας μερίδας των πολιτών των κρατών μελών που στην κυριολεξία στερούταν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Με την πάροδο του χρόνου η κινητοποίηση του Συμβουλίου της Ευρώπης άλλοτε υπήρξε πιο έντονη κι άλλοτε πιο στάσιμη. Εν έτει 2022 -με στοιχεία κυρίως μέχρι το 2021- η κατάσταση των ΛΟΑΤΚΙ δικαιωμάτων στο πλαίσιο προστασίας του ΣΤΕ σχετικά με τη ρητορική μίσους και βίας, τη σύναψη γάμου-συμφώνου συμβίωσης και την υιοθεσία τέκνου μεταξύ ΛΟΑΤΚΙ ατόμων έχει βελτιωθεί ή παραμένουμε σε μία κατάσταση οπισθοχώρησης; Έχει υπάρξει ουσιαστική πρόοδος που καθιστά τους ΛΟΑΤΚΙ πολίτες πιο ασφαλείς από όσο ήταν στο παρελθόν ή απλώς κάνουμε λόγο για επιφανειακή πρόοδο χωρίς ουσιαστικό αντίκτυπο; Στο πρώτο μέρος της εργασίας μου εξετάζω το φαινόμενο της ρητορικής μίσους και βίας, της σύναψης γάμου-συμφώνου συμβίωσης και της υιοθεσίας τέκνου μεταξύ ΛΟΑΤΚΙ ατόμων ως προς τα επιτεύγματα του Οργανισμού. Συγκεκριμένα, αναλύω τη στάση δικαστικών και μη δικαστικών οργάνων του Συμβουλίου της Ευρώπης στα παραπάνω ζητήματα αναδεικνύοντας τη συμβολή τους σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα Διεθνές Δίκαιο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου όσο αναφορά την κοινότητα του ουράνιου τόξου συμπεριλαμβάνοντας και νέες προκλήσεις. Το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται με την διαπίστωση πως οι διακρίσεις αποτελούν βασικό κομμάτι της agenda του Οργανισμού. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας μου αντιπαραβάλω την προαναφερθείσα πρόοδο με πραγματικά γεγονότα του σήμερα και πως αυτά λαμβάνουν χώρα σε ΚΜ για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει πέρα της θεωρίας και να περάσουμε από το θεωρητικό στο πρακτικό, δηλαδή την ίση απολαβή δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα, η παρουσία διακριτικών συμπεριφορών και η παγίωση προτύπων που ακολουθούν το ετεροκανονικό παράδειγμα στα ΚΜ αποτελούν τροχοπέδη όχι μόνο απέναντι στην πρόοδο σχετικά με την ρητορική μίσους το γάμο και την υιοθεσία αλλά και στην απολαβή κ κοινωνικών δικαιωμάτων όπως είναι η εργασία, η στέγαση και η υγεία. Στο τρίτο μέρος της εργασίας μου παρουσιάζω κάποιες διαπιστώσεις και προτεινόμενες λύσεις, εμπνευσμένος από την κινητοποίηση στο διεθνές επίπεδο, που θα μπορούσα να καλυτερέψουν την κατάσταση είτε προτείνοντας κάτι καινούργιο είτε αναθεωρώντας κάτι παλιό.