Η προστασία των τραυματιών και ασθενών αμάχων και οι σύγχρονες προκλήσεις στη διάρκεια πολύπλοκων ενόπλων συρράξεων

Στόχος της Διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση και η ανάδειξη του λόγου για τον οποίο η ανθρωπιστική βοήθεια βρίσκεται στο στόχαστρο, με αποτέλεσμα την αδυναμία προστασίας και παροχής υγειονομικής περίθαλψης στα θύματα των συρράξεων. Αναλύονται οι ιστορικές διαστάσεις αλλά και το ισχύον νομικό πλαίσιο της προστασίας των τραυματιών και ασθενών και πιο συγκεκριμένα, η ανάγκη της ανάδειξης της προστασίας των τραυματιών και ασθενών αμάχων(του υγειονομικού προσωπικού, των μεταφορών, των εγκαταστάσεων και των ζωνών σε επίπεδο Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου(ΔΑΔ). Πως από τη Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης του 1949, στην οποία υπήρχαν νομικές ελλείψεις, καθώς κατοχυρώνεται μόνο η προστασία των τραυματιών και ασθενών μαχητών, οδηγούμαστε μέσα από την Διπλωματική Διάσκεψη του 1974-1977 στα Δύο Πρόσθετα Πρωτόκολλα του 1977, όπου επιτυγχάνεται τελικά, να συμπεριληφθεί και το νομικό καθεστώς προστασίας των αμάχων τραυματιών και ασθενών. Επίσης, αναλύεται η προστασία της υγειονομικής περίθαλψης ως απόρροια του δικαιώματος στην υγεία, σε επίπεδο Διεθνούς Δικαίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου( ΔΔΑΔ) αλλά και το πεδίο εφαρμογής του ΔΔΑΔ στους μη κρατικούς δρώντες και το κατά πόσο δεσμεύονται από αυτό. Στη συνέχεια, επιχειρείται η ανάλυση των αιτιών των παραβιάσεων του δικαιώματος προστασίας των τραυματιών και ασθενών αμάχων και οι σύγχρονες προκλήσεις κατά την εφαρμογή του ΔΑΔ στις πολύπλοκες ένοπλες συρράξεις. Αναλύονται ενδιαφέρουσες μελέτες, οι οποίες συμβάλλουν στην καλύτερη κατανόηση των αιτιών των σημερινών επιθέσεων και παραβιάσεων κυρίως από τους μη κρατικούς δρώντες τόσο για πολιτικούς, θρησκευτικούς ή εθνοτικούς λόγους όσο και στο πλαίσιο μιας στρατηγικής τακτικής. Επίσης, αναλύεται ο κατακερματισμός της προστασίας της ιατρικής περίθαλψης μέσα από τις αντιτρομοκρατικές πολιτικές των κρατών. Εξετάζονται, ακόμα, οι συνέπειες των παραβιάσεων αυτών, όπως και η εξ αποστάσεως πολιτική διαχείρισης της ανθρωπιστικής δράσης ως μια λύση προσαρμογής στην ανασφάλεια και στην άρνηση πρόσβασης που υφίστανται οι ανθρωπιστικές οργανώσεις, αλλά και η ανάγκη ένοπλης συνοδείας ως ένα αμφιλεγόμενο μέτρο που αποτελεί αναγκαία πραγματικότητα. Τέλος, αναλύονται οι παραβιάσεις κατά του δικαιώματος προστασίας των τραυματιών και ασθενών αμάχων μέσω των μηχανισμών πρόληψης και καταστολής, όπως, ο ΓΓ/ΗΕ, το ΣΑ/ΗΕ και οι Εξεταστικές Επιτροπές για το Λίβανο και τη Γάζα και πως καταλήγουν να αναγνωρίζονται οι σκόπιμες επιθέσεις κατά του υγειονομικού προσωπικού και των λοιπών υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης ως εγκλήματα πολέμου. Ξεχωριστή μνεία γίνεται στην εργασία για την υπόθεση του νοσοκομείου Vukovar του ΔΠΔΓ ως δικαστικός στιγματισμός για τις παραβιάσεις του ΔΑΔ. Αναφέρονται, επιπλέον, τα μέτρα και οι συστάσεις που έχουν καταγραφεί από την ΔΕΕΣ και άλλους ανθρωπιστικούς δρώντες ως προτάσεις για την ασφαλέστερη παροχή υγειονομικής περίθαλψης.