Οι στάσεις απέναντι στην τηλεκπαίδευση: ο ρόλος της αίσθησης ελέγχου, της αυτοαποτελεσματικότητας, του στρες και της δεκτικότητας στις αλλαγές

Τα τελευταία χρόνια, η εξάπλωση της πανδημίας Covid-19 άλλαξε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, συνεπώς και την εκπαίδευση. Η εκπαίδευση, στην προσπάθεια να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που έφερε η πανδημία, βιώνει αναπάντεχα τη ραγδαία ανάδυση και εξάπλωση της τηλεκπαίδευσης, καθώς η διδασκαλία άρχισε να πραγματοποιείται εξ αποστάσεως μέσα από διαδικτυακές πλατφόρμες. Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση αφορά σε ένα ερευνητικό πεδίο αρκετά ανεξερεύνητο καθώς λίγες είναι οι έρευνες που έχουν εστιάσει στις στάσεις των εκπαιδευτικών απέναντι στην τηλεκπαίδευση. Στην παρούσα έρευνα, ερευνήσαμε τις στάσεις των δασκάλων απέναντι στην τηλεκπαίδευση μέσα από ένα μοντέλο Δομικών Εξισώσεων το οποίο αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι παράγοντες -αίσθηση ελέγχου, αυτοαποτελεσματικότητα, στρες, δεκτικότητα στις αλλαγές- επιδρούν στις στάσεις. Για την διεξαγωγή της ερευνητικής διαδικασίας, επιλέχθηκε η ποσοτική προσέγγιση με τη χρήση πρωτογενών δεδομένων τα οποία συλλέχθηκαν με τη χρήση ερωτηματολογίου. Το δείγμα αφορούσε σε 302 δασκάλους που υπηρετούσαν στο νομό της Αττικής. Οι στατιστικές αναλύσεις οδήγησαν στο σχεδιασμό ενός μοντέλου Δομικών Εξισώσεων, σύμφωνα με το οποίο η αίσθηση ελέγχου σχετίζεται έμμεσα με τις στάσεις απέναντι στην τηλεκπαίδευση, μέσω της αυτοαποτελεσματικότητας, του στρες και της δεκτικότητας απέναντι στις οργανωσιακές αλλαγές. Οι στατιστικές αναλύσεις δεν επιβεβαίωσαν κάποιο ρυθμιστικό ρόλο της κοινωνικής σύνδεσης και της αφοσίωσης. Η παρούσα έρευνα παρέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τις στάσεις απέναντι στην τηλεκπαίδευση, οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν από συμβούλους, από διαμορφωτές εκπαιδευτική πολιτικής με απώτερο στόχο τη διαμόρφωση θετικότερων στάσεων των εκπαιδευτικών απέναντι στην τηλεκπαίδευση.