Σώμα και αναπηρία: ανασημασιοδοτήσεις στη χοροθεατρική performance μέσα από τις αφηγήσεις των καλλιτεχνών της χοροθεατρικής ομάδας ΔΑΓΙΠΟΛΗ

Η παρούσα εργασία αφορά στους τρόπους με τους οποίους συμβάλλει η χοροθεατρική performance στην ανασημασιοδότηση της έννοιας του σώματος και της αναπηρίας. Η μελέτη εκκινεί από την προβληματική διάκριση μεταξύ «κανονικού» και «μη κανονικού» σώματος. Μέσα από την κριτική παρουσίαση των θεωρητικών μοντέλων της αναπηρίας, υπό το πρίσμα των σπουδών αναπηρίας, στοχεύει στην αποδιάρθρωση του παραπάνω διπόλου. Απώτερος στόχος της έρευνας είναι η πρόταση ενός νέου ερευνητικού συστήματος μελέτης που θα θεμελιώνεται στη «βιωμένη ενσώματη κατάσταση της αναπηρίας». Μέσα από τη μελέτη των αφηγήσεων εξετάζονται οι λογοθετικές πρακτικές των ανάπηρων καλλιτεχνών που καταδεικνύουν τους τρόπους με τους οποίους η αναπηρία επιτελείται ως ενσώματη πρακτική στο λόγο χορευτών με κινητικά προβλήματα. Πώς σημαίνεται το σώμα ως ανάπηρο στο λόγο και ποιες είναι εκείνες οι πρακτικές που συμβάλλουν στην αποδιάρθρωση της ηγεμονικής θεώρησης ότι η αναπηρία συνιστά "ελλειμματική φύση";