Η δέσμευση στη σταθερή ερωτική σχέση και οι στρατηγικές διατήρησης τής : ο ρόλος της σεξουαλικής ικανοποίησης

Οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν αυτοσυντηρούνται. Απαιτούν ποικίλες συμπεριφορές που συμβάλλουν στη διατήρησή τους. Συχνά ονομάζονται «στρατηγικές». Στην παρούσα έρευνα, διερευνάται κατά πόσον παράγοντες, όπως η ισοτιμία, η σεξουαλική ικανοποίηση και η γενική ικανοποίηση, όπως ορίζονται από τις κλασικές θεωρίες της κοινωνικής ανταλλαγής και κοινωνικής αλληλεξάρτησης, συνδέονται με στρατηγικές διατήρησης, οι οποίες, θεωρητικά, έχουν ως συνέπεια αυξημένη δέσμευση στη σχέση. Εξετάσαμε συγκεκριμένες εποικοδομητικές για τις σχέσεις, στρατηγικές διατήρησης, όπως η θετικότητα, η ανοιχτοσύνη, οι διαβεβαιώσεις, το μοίρασμα εργασιών και η χρήση του κοινωνικού δικτύου. Στην έρευνα συμμετείχαν 234 άτομα, ηλικίας 18 με 65 ετών, τα οποία αποκρίθηκαν σε ερωτηματολόγια που μετρούσαν επίπεδα ισοτιμίας, σεξουαλικής ικανοποίησης, γενικής ικανοποίησης, στρατηγικών διατήρησης και δέσμευσης στη σχέση. Από τα αποτελέσματα διαπιστώθηκε ότι οι σύντροφοι σε έγγαμου τύπου σχέση ,ασχέτως φύλου, που ήταν σε ισότιμη σχέση και ήταν περισσότερο σεξουαλικά ικανοποιημένοι, ανέφεραν μεγαλύτερη συχνότητα χρήσης συμπεριφορών διατήρησης απ’ ότι οι σύντροφοι σε υπερωφελημένη ή υποωφελημένη σχέση. Επίσης, φάνηκε πως συγκεκριμένες στρατηγικές διατήρησης είχαν σημαντική επίδραση στη δέσμευση στις σταθερές ερωτικές σχέσεις. Πιο συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε πως οι διαβεβαιώσεις και το κοινωνικό δίκτυο συνδέονταν θετικά με τη δέσμευση, ενώ η ανοιχτοσύνη παίζει αρνητικό ρόλο στη δέσμευση στη σχέση.