Η αλλοτρίωση και η αποξένωση στον Έγελο (1795-1807)

Στην εργασία εξετάζω τη σημασία των εννοιών της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης σε συγκεκριμένα έργα του Έγελου (Hegel). Ειδικότερα, ο πρόλογος του κειμένου ξεκινά με μια σύντομη παρουσίαση των δυο αυτών εννοιών έτσι όπως χρησιμοποιούνται στο έργο "Φαινομενολογία του Νου" (1807). Αυτή η πρωταρχική ανάλυση θα λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς τόσο για τις ύστερες αναγνώσεις μου όσο και για τα συμπεράσματα μου. Στη συνέχεια, ορίζω ως σημείο αφετηρίας τα πρώιμα γραπτά του Έγελου σχετικά με τον χριστιανισμό. Κατόπιν, παρουσιάζω ορισμένα ύστερα έργα του φιλοσόφου ("Πίστη και Γνώση", "Σύστημα του Ήθους", Πρώτη Φιλοσοφία του Νου"), όπου αναδεικνύω τα σημεία που επιτρέπουν να φανερωθεί η σημασία της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης σε πλαίσιο κοινωνικοοικονομικό και γνωσιοθεωρητικό. Ύστερα, επιστρέφω στη "Φαινομενολογία του Νου" και αναλύω ορισμένα επιμέρους κεφάλαια του βιβλίου, στα οποία παρουσιάζω λεπτομερώς τη χρήση των δυο αυτών εννοιών. Αυτή η διεργασία μού δίνει τη δυνατότητα, τόσο κατα την εξέλιξη όσο και στο συμπέρασμα του κειμένου, να επισημάνω το γεγονός ότι οι έννοιες της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης αποτέλεσαν το κοινό στοιχείο που διείπε τη σκέψη του Έγελου σε όλα τα εξετασθέντα έργα.