Κυβερνοεπιθέσεις: νέα μορφή πολέμου; Η διεύρυνση της έννοιας και των μηχανισμών της εθνικής άμυνας στη σύγχρονη εποχή

Η εποχή της πληροφορίας άλλαξε τις συνθήκες της ανθρώπινης δραστηριότητας, σε βασικούς τομείς, όπως κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό κτλ. Η βελτίωση στις επικοινωνίες με κύριο χαρακτηριστικό τις υψηλές ταχύτητες, η γρήγορη μετάδοση πληροφοριών, καθώς και η ανταλλαγή αυτών στηρίχτηκε στην «Ψηφιακή επανάσταση». Αποτέλεσε δηλαδή την Τρίτη κοσμοϊστορική αλλαγή μετά την Αγροτική και Βιομηχανική επανάσταση. Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, η εξέλιξη της τεχνολογίας οδήγησαν στην περαιτέρω οργάνωση επικοινωνιακών δικτύων και δημιούργησαν εφαρμογές προκειμένου να υποστηρίξουν ανθρώπινες δραστηριότητες, οι οποίες για τη λειτουργία τους στηρίζονται σε δίκτυα υπολογιστών. Η εξέλιξη αυτών των δικτύων οδήγησε στο διαδίκτυο, οι υπηρεσίες του οποίου τέθηκαν στη διάθεση των πολιτών, δόθηκε η δυνατότητα της προσβασιμότητα τους από τον ευρύ πληθυσμό, ενώ παράλληλα η ταχύτητα με τη χρήση της νέας τεχνολογίας αυξήθηκε. Όλα αυτά οδήγησαν παράλληλα στην αύξηση της τρωτότητας τους. Η τρωτότητα αυτή, αν συνδυαστεί με τη βελτιωμένη έκδοση των Κυβερνοόπλων του μέλλοντος, θα καταστήσει τον Κυβερνοχώρο ένα νέο πεδίο ανταγωνισμού, και τον Κυβερνοπόλεμο μια πραγματική πρόκληση για την Κυβερνοασφάλεια των κρατών. Κυβερνοπόλεμος έχει οριστεί η προσπάθεια, από ένα έθνος - κράτος να αποκτήσει πρόσβαση σε υπολογιστές ή δίκτυα άλλου έθνους, με σκοπό την πρόκληση ζημιάς ή αναστάτωσης. Ο Κυβερνοπόλεμος είναι ένας από τους τέσσερις πυλώνες ισχύος του κράτους (οικονομία, διπλωματία και στρατιωτική ισχύς) και συνεπώς εντάσσεται στη σχεδίαση της Υψηλής Στρατηγικής ενός κράτους προκειμένου να υλοποιηθεί ο πολιτικός σκοπός σε σχέση με κάποιον αντίπαλο. Η αποκλειστική προσφυγή σε αυτόν θα αποτελούσε μια απλή παρενόχληση ή προειδοποίηση μιας χώρας πριν τη λήψη σημαντικών αποφάσεων στο πλαίσιο διεθνών οργανισμών για τους κινδύνους που διατρέχει, αν αρνηθεί τη θετική ψήφο και η εκδίκηση για τυχόν αποφάσεις που ελήφθησαν χωρίς να ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα της ενδιαφερόμενης χώρας. Ιδιαίτερα όταν μέσα στο παγκόσμιο περιβάλλον υπάρχει ασυμμετρία μεταξύ δυο κρατών στην ισχύ τους τότε, είναι η πιο ιδεατή λύση για το μέρος εκείνο της αντιπαράθεσης που είναι λιγότερο ισχυρό, διότι με τον τρόπο αυτό εκμεταλλευόμενο έναν γρήγορο, σχετικά φτηνό και αποτελεσματικό τρόπο μπορεί να υπονομεύσει τις κρίσιμες αλλά τρωτές υποδομές του αντιπάλου . Την τελευταία δεκαετία, η σημασία των επιχειρήσεων στον Κυβερνοχώρο έχει γίνει εμφανέστερη. Η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την εθνική μας ασφάλεια, αν οι Κυβερνοεπιθέσεις στρεφόταν εναντίον στρατιωτικών, κυβερνητικών ή κρίσιμων υποδομών δικτύων επικοινωνιών και πληροφορικής. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στην ανάπτυξη δυνατοτήτων οι οποίες θα μας επιτρέψουν να εισέλθουμε δυναμικά στον Κυβερνοχώρο και να προστατευθούμε έναντι ενδεχόμενων Κυβερνοαπειλών. Ο κίνδυνος η Ελλάδα να βρεθεί απροετοίμαστη, όσον αφορά στη διασφάλιση των πλέον κρίσιμων εθνικών συμφερόντων στο μελλοντικό περιβάλλον ασφαλείας είναι, αν όχι σίγουρος, τουλάχιστον ορατός. Και μόνο το γεγονός, ότι η Τουρκία έχει ήδη οργανώσει από ετών το δικό της Κέντρο Κυβερνοπολέμου, σημαίνει πολλά για τη διαφορά επιπέδου όσον αφορά στη σοβαρότητα αντιμετώπισης του θέματος, την αξιολόγησή του, την ποιότητα του στελεχιακού δυναμικού και την ταχύτητα λήψης αποφάσεων. Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι οι Ε.Δ. πρέπει να διαθέτουν την δυνατότητα και την ικανότητα της διασφάλισης εκτός των άλλων, της αδιάλειπτης λειτουργίας κρίσιμων υποδομών του κράτους, προκειμένου αυτό να καθίσταται αυτόνομο και να “πορεύεται εν ειρήνη” και ομαλότητα.