Οι διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας με τη Συρία : η στάση της Συρίας στο Κυπριακό Ζήτημα και η στάση της Ελλάδας στο Παλαιστινιακό Ζήτημα την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου (1945-1989)

Στην παρούσα εργασία αντικείμενο μελέτης είναι οι διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας με τη Συρία κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου (1945-1989). Όμως, η αναφορά στις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας με τη Συρία γίνεται από τον γράφοντα της εργασίας με έναν ιδιαίτερο τρόπο : με την περιγραφή της στάσης της Συρίας στο Κυπριακό Ζήτημα και της στάσης της Ελλάδας στο Παλαιστινιακό Ζήτημα, δηλαδή στα δύο σημαντικότερα Ζητημάτα που έλαβαν χώρα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, την περίοδο 1945-1989. Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο το Κυπριακό και το Παλαιστινιακό Ζήτημα επελέγησαν για εξέταση ήταν επειδή κατείχαν-και συνεχίζουν να κατέχουν μέχρι και σήμερα-κεντρική θέση στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Συρίας αντίστοιχα κατά το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Ο αναγνώστης είναι σίγουρο ότι θα εκφράσει την εξής απορία : γιατί επελέγησαν ως αντικείμενα έρευνας η στάση της Συρίας ως προς το Κυπριακό και η στάση της Ελλάδα ως προς το Παλαιστινιακό κατά την περίοδο 1945-1989; Η απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, από τη μία, η Συρία, μεταξύ όλων των αραβικών κρατών, αποτέλεσε τον πιο ένθερμο υποστηρικτή των θέσεων της Ελλάδας και των Ελλήνων της Κύπρου (Ελληνοκυπρίων) και, από την άλλη, η Ελλάδα τον πιο θερμό υποστηρικτή των Παλαιστινίων Αράβων μεταξύ όλων των ευρωπαϊκών κρατών και, γενικότερα, όλων των κρατών που απάρτιζαν τους δυτικούς πολιτικούς συνασπισμούς (ΝΑΤΟ-ΕΟΚ). Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, το ζητούμενο για το συγγραφέα της εργασίας ήταν, περιγράφοντας τα βασικά σημεία και το ιστορικό πλαίσιο του Κυπριακού και του Παλαιστινιακού Προβλήματος, να παρουσιάσει τις διπλωματικές σχέσεις της Συρίας με την Ελλάδα υπό το πρίσμα του σχήματος "δούναι-λαβείν". Συγκεκριμένα, ο γράφων ήθελε να δείξει αν, από τη μία μεριά, η Σύρια, γνωρίζοντας τη συμπάθεια του έτρεφε η Ελλάδα για την υπόθεση των Παλαιστινίων Αράβων, ήταν πρόθυμη να υποστηρίξει τις ελληνοκυπριακές θέσεις στο Κυπριακό όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά και έμπρακτα και, από την άλλη, αν η Ελλάδα, έχοντας γνώση της αλληλεγγύης της Συρίας προς τους Έλληνες και τους Ελληνοκυπρίους, ήταν διατεθειμένη να υποστηρίξει τους Παλαιστινίους Άραβες στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία. Το δεύτερο ερώτημα που απασχόλησε τον γράφοντα ήταν κατά πόσο η υποστήριξη, έμπρακτη ή μη, της Συρίας προς την Ελλάδα και τους Ελληνοκυπρίους, αλλά και της Ελλάδας προς τους Παλαιστινίους Άραβες και προς τους Άραβες γενικότερα ήταν σταθερή ή αν παρουσίαζε μεταπτώσεις ή ακόμα και αν τερματίστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το δεύτερο ερώτημα γίνεται προσπάθεια να απαντηθεί και ως προς τις σχέσεις που καλλιέργησε η Συρία με την Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους και η Ελλάδα με το Ισραήλ κατά την περίοδο 1945-1989. Τέλος, το τελευταίο ερώτημα που απασχόλησε τον γράφοντα ήταν να δείξει αν η στάση, θετική ή αρνητική στην τελική, της Συρίας και της Ελλάδας συνέβαλε στην προώθηση ή στην αποδυνάμωση ή δεν είχε κανένα αντίκτυπο στις ελληνοκυπριακές και παλαιστινιακές θέσεις στα δύο Ζητήματα. Τα παραπάνω ερωτήματα επιδιώκονται να απαντηθούν μέσα από την περιγραφή και ερμηνεία της στάσης της Συρίας στο Κυπριακό Ζήτημα και την περιγραφή και ερμηνεία της στάσης της Ελλάδας στο Παλαιστινιακό Ζήτημα σε ξεχωριστές ενότητες, αλλά και με τη σύνοψη των βασικών συμπερασμάτων για τη στάση των δύο κρατών της Ανατολικής Μεσογείου στα δύο αυτά Ζητήματα στον Επίλογο.