Καλλιτέχνες και θεάματα του δρόμου στην Αθήνα: νοηματοδοτήσεις του δημόσιου χώρου και της αστικής εμπειρίας

Οι καλλιτέχνες και τα θεάματα του δρόμου αποτελούν ένα φαινόμενο με μακρά ιστορία και διαρκή παρουσία στους δημόσιους χώρους των πόλεων, συνυφασμένο με τη ζωή στις πόλεις και την αστική εμπειρία. Αναγνωρίζοντας τη δυναμική του φαινομένου αυτού, η παρούσα εργασία επιχειρεί να το προσεγγίσει στην χωρική του διάσταση, εστιάζοντας στους τρόπους και τις διαδικασίες μέσω των οποίων οι καλλιτέχνες του δρόμου αλληλεπιδρούν με και επανα-νοηματοδούν τον, δημόσιο αστικό χώρο. Αντιστοίχως, εξετάζεται η σχέση του κοινού των θεαμάτων του δρόμου με την καλλιτεχνική αυτή πρακτική και οι τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι της πόλης με την σειρά τους νοηματοδοτούν μέσω του φαινομένου αυτού τη δική τους σχέση και εμπειρία με τον δημόσιο χώρο και τη ζωή στην πόλη. Αναφορά γίνεται επίσης και στον τρόπο με τον οποίο θεσμικά κανονιστικά πλαίσια, επηρεάζουν το υπό εξέταση φαινόμενο. Μεθοδολογικά η εργασία ενσωματώνει θεωρητικές και εννοιολογικές προσεγγίσεις του χώρου από τις κοινωνικές επιστήμες γενικότερα και την ανθρωπολογία ειδικότερα καθώς και αντίστοιχα εθνογραφικά παραδείγματα με τα οποία συνδιαλέγεται η παρούσα εθνογραφική έρευνα η οποία πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας με ειδικότερο ερευνητικό πεδίο, τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αεροπαγίτου. Επιδίωξη της παρούσας εργασίας είναι να συμβάλλει κατά το δυνατόν, στην αναγνώριση της σημασίας των καλλιτεχνών και της τέχνης του δρόμου για την κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα των σύγχρονων πόλεων, ειδικά σε σχέση με τον πάντα επίμαχο δημόσιο χώρο.