Οι ιδέες των διανοούμενων, Π. Κανελλόπουλου, Κ. Τσάτσου, Ι. Θεοδωρακόπουλου, για τα πολιτικά και φιλοσοφικά ζητήματα της περιόδου του μεσοπολέμου. (1920-1936)

Η διπλωματική εργασία ανήκει στον ερευνητικό χώρο της ιστορίας των ιδεών και πραγματεύεται τις ιδέες των διανοούμενων/ακαδημαϊκών του Π. Κανελλόπουλο, Κ. Τσάτσου και Ι. Θεοδωρακόπουλου, κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, μία περίοδος που χαρακτηρίζεται από τα κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα σε συνδυασμό με την απαξίωση του κοινοβουλευτισμού και του φιλελευθερισμού, όπου η ιδέα περί της αναγκαιότητας ενός χαρισματικού ηγέτη απέκτησε σημαντική δημοφιλία, άποψη που ασπάζονταν και οι εν λόγω διανοούμενοι. Μέσω του περιοδικού ιδεών Αρχείον Φιλοσοφίας και θεωρίας των Επιστημών, οι διανοούμενοι αντιμάχονταν τις φιλοσοφικές προσεγγίσεις που έγκειτο στην ύλη , αντιπαραβάλλοντας τις ιδεαλιστικές ιδέες και τον δεοντολογικό χαρακτήρα των αξιών του φιλοσοφικού κινήματος του νεοκαντιανισμού της σχολής της Χαϊδελβέργης, σκοπεύοντας να ΄΄προστατεύσουν΄΄ τους νέους από τις ιδέες του ιστορικού υλισμού. Ο Τσάτσος στηριζόμενος στον Χαϊδελβεργιανό νεοκαντιανισμό απέδιδε στην πολιτεία τον ρόλο της ηθικοποίησης και της διαπαιδαγώγησης της κοινωνίας. Ο Θεοδωρακόπουλος επηρεασμένος από την Χεγκελιανή διαλεκτική αντιλαμβάνονταν την ιστορική κίνηση ως την εξωτερίκευση των ιδεών ενώ η σκέψη του Κανελλόπουλου στρέφονταν ως προς τον ρομαντισμό αποδίδοντας ιδιαίτερο νόημα στον προφητικό λόγο, στην διάκριση του πολιτισμού σε Zivilisation και Kultur και στην αξία της κοινότητας ως ανώτερης ένωσης των ατόμων, ασκώντας παράλληλα σφοδρή κριτική στον καπιταλισμό και στον κομμουνισμό θεωρώντας ότι και στα δύο συστήματα πλήττεται η δημιουργικότητα του ατόμου.