Η εφαρμογή του νόμου της σαρία στις προσωπικές σχέσεις των Μουσουλμάνων της Θράκης

Το ζήτημα της ρύθμισης των προσωπικών σχέσεων των Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων στο θρήσκευμα, αποτελεί πολιτικό ταμπού, το οποίο έχει την αφετηρία του στο άρθρο 11 της Συνθήκη των Αθηνών (1913), σύμφωνα με το οποίο, η Ελλάδα, ανέλαβε την υποχρέωση να σεβαστεί τον Ιερό Μουσουλμανικό Νόμο (Σαρία) που ρύθμιζε, τότε, τις οικογενειακές και κληρονομικές σχέσεις των ανταλλάξιμων. Συνεπώς, σε εκτέλεση της παραπάνω δέσμευσης, εκδόθηκε ο νόμος 147/1914, ο οποίος στο άρθρο 4 ορίζει το πεδίο εφαρμογής της Σαρία για τις οικογενειακές και κληρονομικές σχέσεις των μουσουλμάνων της Δυτ. Θράκης. Το θέμα της ισχύος του νόμου 147/1914 που παρέπεμπε στον Ιερό Νόμο, δεν ετέθη σε μεταγενέστερο νομοθέτημα, ώστε η εφαρμογή του να καταργηθεί ρητά. Η αντίθεση των ρυθμίσεων της Σαρία με το διεθνές δίκαιο δικαιωμάτων του ανθρώπου και με την ελληνική δημόσια τάξη ειναι πρόδηλη. Το πλέον δε ανησυχητικό είναι η στάση των Ελλήνων τακτικών δικαστών, οι οποίοι πραγματικά «κλείνουν τα μάτια» έναντι των πρωτοφανών παραβιάσεων των δικαιωμάτων του ανθρώπου, καθιστώντας το κράτος δικαίου θεατή ενός νομικού και πολιτικού παράδοξου: Οι μη Έλληνες Μουσουλμάνοι να απολαμβάνουν καλύτερη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, σε σχέση με τους Έλληνες και άρα Ευρωπαίους - Μουσουλμάνους πολίτες.