Το μνημονικό αποτύπωμα της δεκαετίας του 1940 στην μετεμφυλιακή Νότια Μεσσηνία

Η παρούσα εργασία επιχειρεί να καταγράψει και να κατανοήσει τις επιβιωτικές στρατηγικές που επινοήθηκαν στην ακριτική κοινότητα του Βασιλιτσίου της Νότιας Μεσσηνίας κατά την ταραγμένη δεκαετία του ΄40 αλλά και στη συνέχεια στην μετεμφυλιακή περίοδο. Ως περιγραφικό υλικό χρησιμοποιήθηκαν γραπτές και προφορικές μαρτυρίες, αυτοβιογραφικές αναφορές, οπτικό, φωτογραφικό και αρχειακό υλικό. Σημείο χρονικής εκκίνησης είναι τα μεγάλα γεγονότα της δεκαετίας του ΄40 και ΄50: ο Πόλεμος, η Κατοχή, η Αντίσταση, ο δοσιλογισμός, η διαχείριση της απελευθέρωσης, η «Λευκή Τρομοκρατία», ο Εμφύλιος Πόλεμος και το μετεμφυλιακό καθεστώς. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι ποικίλες επιλογές των διωκόμενων πολιτικά ατόμων στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν: η φυγή στις πιο απρόσωπες κοντινές πόλεις ή στην πρωτεύουσα, η επινόηση μιας δυνητικής χρησιμότητας στην κοινότητα, το καταφύγιο της συγγένειας και των στενών κοινωνικών σχέσεων και κυρίως η σιωπή, η οποία προφυλάσσει τους διωκόμενους αλλά και τις οικογένειες τους. Παράλληλα οι ζωές των παιδιών και των γυναικών βάζουν τη δικιά τους ιδιαίτερη σφραγίδα, σχετικοποιώντας τη βεβαιότητα ενός απόλυτα ανδροκρατούμενου και πατριαρχικού κόσμου.