Η ουδετερότητα της ΕΕ (αρ.345 ΣΛΕΕ) για το καθεστώς υπηρεσιών ύδρευσης και η πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών

Το θέμα της παροχής υπηρεσιών ύδρευσης έχει πολλαπλές οικονομικές, πολιτικές, και κοινωνικές παραμέτρους και αποτελεί κορυφαίας σημασίας ζήτημα μιας και το νερό είναι θεμελιώδης συνθήκη για την ανθρώπινη ζωή. Η αναγνώρισή του από τον ΟΗΕ το 2010, ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που βρίσκεται στον πυρήνα του δικαιώματος στη ζωή και της αξίας του ανθρώπου, αποτέλεσε ένα συλλογικό βήμα εξέλιξης της ανθρωπότητας. Στο πεδίο της ΕΕ αναγνωρίζεται η σημασία αυτή και η βάση αυτής της αναγνώρισης βρίσκεται στο άρθρο 345 της ΣΛΕΕ και στο άρθρο 14 της ΣΛΕΕ και στο Παράρτημα αρ. 26. Όμως η ΕΕ μέσω της τήρησης ουδετερότητας ως προς το καθεστώς των υπηρεσιών ύδρευσης, κινείται σε ένα πλαίσιο προτροπής και έμμεσης δέσμευσης μιας και παρόλο που και η Οδηγία – Πλαίσιο για τα ύδατα, 2000/60/ΕΚ, αναγνωρίζει το νερό ως αγαθό και όχι ως εμπόρευμα, δεν προχωράει σε ευθεία αναγνώριση και νομοθετική ρύθμιση. Η Πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών για το νερό, ήταν ξεκάθαρη, “Η ύδρευση και η αποχέτευση είναι ανθρώπινο δικαίωμα! Το νερό είναι δημόσιο αγαθό, όχι εμπόρευμα!”και ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λάβει δράση που θα περιλαμβάνει και την θεσμική – νομοθετική κατοχύρωση του δικαιώματος και να απαιτήσει την παροχή δια μέσω δημόσιων επιχειρήσεων. Περαιτέρω η Ελλάδα καλείται να προχωρήσει προασπίζοντας το δικαίωμα στο νερό, βασιζόμενη στην απόφαση 1906/2014 του Συμβουλίου της Επικρατείας, ενώ καθίσταται χρήσιμη και η διερεύνηση της ενδεχόμενης απένταξης από το Σχέδιο των Ιδιωτικοποιήσεων, της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Η εμπέδωση του δικαιώματος στο νερό περνά μέσα από τη θεσμική κατοχύρωσή του, όπως αναδεικνύει και ο ΟΗΕ και η τάση της επαναδημοτικοποίησης των υπηρεσιών ύδρευσης και όπως δείχνει η Συνταγματική Αναθεώρηση στην Ουρουγουάη.