Δράσεις στεγαστικής μέριμνας για τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες στην Ελλάδα των πολλαπλών κρίσεων

Το προσφυγικό ζήτημα και η ένταση των προσφυγικών ρευμάτων προς την Ευρώπη από το 2015 και έπειτα, ανέδειξαν τα διαχρονικά προβλήματα και τα ελλείμματα που διέπουν την πολιτική ασύλου. Η Ελλάδα, ως χώρα πρώτης υποδοχής, αποτελεί τον φορέα υλοποίησης των ευρωπαϊκών προσφυγικών πολιτικών, οι οποίες όπως αποδεικνύεται, λειτουργούν περισσότερο ως μέσο ακραίας εξαθλίωσης παρά ουσιαστικής κοινωνικοπολιτικής μέριμνας προς τους αιτούντες άσυλο. Η κάλυψη των στεγαστικών αναγκών χιλιάδων προσφύγων σε προσφυγικούς καταυλισμούς στους οποίους κυριαρχούν άθλιες συνθήκες διαβίωσης, αντικατοπτρίζει τη ψευδεπίγραφη κοινωνική ευαισθησία τόσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και του ελληνικού κράτους, αναφορικά με την ισότητα των προσφύγων στα ανθρώπινα δικαιώματα. Συγχρόνως, οι δράσεις στεγαστικής μέριμνας που προάγουν την αυτόνομη στέγαση σε διαμερίσματα, κρίνονται ως μειοψηφικές και βραχυπρόθεσμες, ακολουθώντας το γενικότερο πνεύμα εξευρωπαϊσμού στην παροχή κοινωνικής πρόνοιας. Η υπολειμματική κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών των προσφύγων, σε συνδυασμό με την εδραίωση αυστηρών μηχανισμών επιτήρησης στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, λειτουργούν αποτρεπτικά στο ενδεχόμενο νέων προσφυγικών ροών προς το εσωτερικό της. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται κατανοητό πως οι αιτούντες άσυλο αντιμετωπίζονται περισσότερο ως απειλή παρά ως μια ευάλωτη κοινωνική ομάδα η οποία χρίζει θεσμικής προστασίας.