Η τέχνη ως θεραπεία: το παράδειγμα της δραματοθεραπείας στη μονάδα απεξάρτησης 18 άνω

Η χρήση της τέχνης ως μέσο θεραπείας ξεκινά από την αρχή του ανθρώπινου πολιτισμού. Συστηματοποιείται τον 19ο αιώνα και εξαπλώνεται τον 20ό. Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 σημειώνεται η ευρεία διάδοση της δραματοθεραπείας, η οποία έως σήμερα συνεχίζει να εξελίσσεται και να εδραιώνει τη θεωρία και τη δομή της. Η μελέτη αυτή ξεκινά από μία ιστορική επισκόπηση της εικαστικής, μουσικής και χορευτικής τέχνης ως μέσο θεραπείας, για να περάσει στη δραματοθεραπεία. Αναλύεται το ξεκίνημα και οι επιρροές της, οι αρχές και οι στόχοι της, για να καταλήξουμε στους σύγχρονους τρόπους και στα νέα μέσα εφαρμογής. Γνωρίζουμε τη θεωρία και το έργο της διάσημης Βρετανίδας δραματοθεραπεύτριας Sue Jennings, μέσα από τα γραπτά της, αλλά και από μία σύντομη συνέντευξη. Αφού έχει παρουσιαστεί η εικόνα της δραματοθεραπείας όπως έχει εξελιχθεί κι εφαρμόζεται σήμερα, τίθεται το ερώτημα εάν η δραματοθεραπεία έχει ουσιαστική και απαραίτητη θέση στο χώρο της ψυχοθεραπείας. Εξετάζεται μέσα από το παράδειγμα της δραματοθεραπευτικής ομάδας στη Μονάδα Απεξάρτησης 18 Άνω. Με συνεντεύξεις θεραπευτών, εργαζομένων και θεραπευόμενων, με πληροφορίες και δεδομένα που αντλούμε από το αρχείο της Μονάδας, με προσωπική παρατήρηση και μελέτη του ιστορικού της καταλήγουμε σε ορισμένα συμπεράσματα. Στην πορεία της έρευνας ωστόσο, προκύπτουν νέοι προβληματισμοί, όπως το αν η δραματοθεραπεία είναι μία αυτόνομη θεραπεία, αν τα αποτελέσματά της μπορούν να θεωρηθούν έργα τέχνης και γιατί ειδικά στις μέρες μας γνωρίζει τέτοια άνθηση. Η μελέτη αυτή φιλοδοξεί να φωτίσει το ζήτημα της σημασίας της δραματοθεραπείας στη σύγχρονη κοινωνία και να αναδείξει το σχετικό έργο της Μονάδας Απεξάρτησης 18 Άνω. Φιλοδοξεί ακόμη να εμπλουτίσει το πεδίο με νέους προβληματισμούς οι οποίοι θα αποτελέσουν κίνητρο για περαιτέρω μελέτη.