Η εφαρμογή του ενωσιακού δικαίου από την ελληνική διοίκηση

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης από τις εθνικές Διοικήσεις και ειδικότερα από την ελληνική, η οποία από τη μια μεριά συνίσταται στη νομική προσαρμογή και από την άλλη στην επίτευξη αποτελέσματος. Στο πλαίσιο αυτό αναλύονται οι κανόνες του παράγωγου κυρίως δικαίου της ΕΕ, προκειμένου να καταδειχθεί η φύση τους, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που αυτές γεννάν για τους ιδιώτες και τα κράτη μέλη και εν γένει τα έννομα αποτελέσματα που παράγουν στο εσωτερικό τους, μέσα και από την εξέταση της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιπλέον, καταγράφεται ο σημαντικός ρόλος που προσδίδεται στις εθνικές Διοικήσεις για την εκτέλεση του ενωσιακού κανόνα σε σχέση με τη νομοθετική λειτουργία, τόσο από το ενωσιακό όσο και από το εθνικό επίπεδο διακυβέρνησης και περιγράφονται σύντομα οι περιπτώσεις κατά τις οποίες κατ’ εξαίρεση η Ένωση εφαρμόζει άμεσα το δίκαιο που παράγει. Περαιτέρω, αναλύεται η δομή της ελληνικής Διοίκησης σε σχέση με τον συντονισμό και την εφαρμογή του δικαίου της ΕΕ και αναδεικνύονται οι δομικές της αδυναμίες αλλά και τα προσκόμματα που αυτή συναντά κατά την εφαρμογή των ενωσιακών κανόνων. Ως εκ τούτου, περιγράφεται και η ανάγκη της οργανωτικής και λειτουργικής προσαρμογής της, η οποία έμμεσα προκύπτει και ως υποχρέωση από τα ενωσιακά κανονιστικά κείμενα, προκειμένου να ανταποκριθεί στον ρόλο που της ανατίθεται. Τέλος, εξετάζονται οι νομικές διαστάσεις της εφαρμογής του δικαίου της ΕΕ από την ελληνική Διοίκηση, μέσω της ανάλυσης των επιλογών του Έλληνα νομοθέτη από την ένταξη της χώρας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες μέχρι σήμερα και περιγράφονται οι διαδικασίες έκδοσης και το περιεχόμενο των κανονιστικών πράξεων της Διοίκησης που αποσκοπούν στη συμμόρφωση του εθνικού δικαίου προς το ενωσιακό.