Ακτιβιστικές αντιστάσεις στο φαινόμενο της μη συναινετικής πορνογραφίας: διεκδικώντας ορατότητα στο διαδίκτυο

Στο πλαίσιο της σεξουαλικής κακοποίησης μέσω εικόνας η μη συναινετική διακίνηση προσωπικού υλικού έχει πλέον αναγνωριστεί ως μορφή έμφυλης βίας. Τα έμφυλα κανονιστικά πρότυπα εντοπίζονται και στον ψηφιακό κόσμο ως νέες τεχνικές ετεροποίησης των γυναικών και θηλυκοτήτων και εγχάραξης των έμφυλων ορίων μέσα σε ένα συνεχές βίας. Συγκεκριμένα, η διάρρηξη της στοιχειώδους εμπιστοσύνης που προϋποθέτει η ψηφιακή κοινωνικοποίηση, οι καταχρήσεις της ανωνυμίας, η μη συναινετική πορνογραφοποίηση προσωπικού υλικού και η γενικευτική χρήση του όρου “εκδικητική πορνογραφία” για κάθε εκδοχή ψηφιακής βίας, στην πράξη αποτελούν λογοθετικές πρακτικές μιας ηγεμονικής ανδρικής ομοκοινωνικότητας που ρυθμίζει τις έμφυλες σχέσεις στον διαδικτυακό κόσμο. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στις ακτιβιστικές αντιστάσεις απέναντι στις πρακτικές που τροφοδοτούν το φαινόμενο της τεχνολογικά υποβοηθούμενης βίας. Επιπρόσθετα, οι αντιστάσεις αυτές διερευνώνται μέσα από την οπτική ενός κυβερνο-(χ)ακτιβισμού που συνιστά έμφυλη επανοικειοποίηση της τεχνολογίας και συνδέεται με μια σειρά διασταυρούμενων ερωτημάτων. Με ποιους τρόπους η τεχνολογία μετατρέπεται σε τόπο παραγωγής ετερότητας; Τι ρόλο διαδραματίζουν οι ηγεμονικές εταιρείες τεχνολογίας στη μη συναινετική διανομή προσωπικού υλικού; Πώς οι εκτοπισμένες από τον χώρο της τεχνολογίας γυναίκες και θηλυκότητες επιστρέφουν στα ψηφιακά τοπία για να διαρρήξουν τις πρακτικές κανονιστικής βίας που τις ετεροποιεί; Τι είδους αντιστάσεις αναδύονται μέσα στα αφιλόξενα ψηφιακά τοπία; Μέσα από τον αναλυτικό φακό του σύγχρονου κυβερνοφεμινισμού και την αξιοποίηση εμπειρικού ερευνητικού υλικού, η παρούσα εργασία αφουγκράζεται τις “νέες διατυπώσεις της φεμινιστικής πρακτικής και θεωρίας” (Wilding, 1998), ικανές να διαταράξουν την ανδροκεντρική τεχνολογική κανονικότητα.