Η διαχείριση της "δύσκολης" μνήμης: η περίπτωση της Αλβανίας

Με την παρούσα μελέτη επιχειρώ να διερευνήσω τον τρόπο με τον οποίο η Αλβανία έρχεται αντιμέτωπη και διαχειρίζεται τη μνήμη του πρόσφατου παρελθόντος της, αναζητώντας κυρίως τις υλικές αναπαραστάσεις της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου στο πολιτιστικό τοπίο της χώρας. Καθώς πρόκειται για μνημεία και τόπους που επιβιώνουν -στις περισσότερες των περιπτώσεων- ως ερείπια ή ως μνημειακά ίχνη, τα οποία όμως φέρουν έντονο το αποτύπωμα της κομμουνιστικής ιδεολογίας, η προσοχή μου επικεντρώνεται στη μελέτη της μνήμης που ανακαλούν τα εν λόγω μνημεία, διερευνώντας κυρίως τις διαδικασίες διατήρησης και μεταβίβασης αυτής της μνήμης στην πορεία της μουσειοποίησής τους. Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι παρά την ευαισθητοποίηση και το συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, η Αλβανία φαίνεται να διατηρεί ακόμη και σήμερα κάποια “μνημονική απροθυμία” ως προς το πρόσφατο παρελθόν της. Σε μια διαδικασία αναζήτησης των παραγόντων που συνετέλεσαν σε αυτή τη μεγάλη καθυστέρηση, υποστηρίζω ότι τόσο η οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας έως την αλλαγή του συστήματος, όσο και η έντονη κομμουνιστική κληρονομιά που διατηρήθηκε στις δομές του κράτους κατά τη πορεία μετάβασης, οδήγησαν στην έλλειψη κάθε πολιτικής και κοινωνικής βούλησης ώστε να μπορέσουν η αλβανική πολιτική ηγεσία και οι πολίτες της, να έρθουν αντιμέτωποι και να διαχειριστούν το κομμουνιστικό τους παρελθόν, στο παρόν.