Η διπλή διάσταση της ευαλωτότητας στο ελληνικό σύστημα ασύλου το διάστημα 2015-2021: ο ρόλος της ευαλωτότητας στη χορήγηση διεθνούς προστασίας ως μια αντανάκλαση της υποκειμενικής φύσης του ασύλου

Η ευαλωτότητα έλαβε κεντρική διάσταση στο ελληνικό σύστημα ασύλου. Στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, η αναγνώριση ευαλωτότητας αποτελούσε τη δίοδο διαβίωσης από τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης στα νησιά και στον επιβαλλόμενο γεωγραφικό περιορισμό. Σηματοδοτούσε τη μεταφορά στην ενδοχώρα και κυρίως τη συμμετοχή στην κανονική διαδικασία, σε απόσταση ασφαλείας από την εξωτερικοποίηση του ασύλου και τον κίνδυνο απέλασης στην Τουρκία σε περίπτωση απορριπτικής απόφασης. Ο διαχωρισμός των αιτούντων άσυλο σε ευάλωτες και μη ευάλωτες ομάδες βασίστηκε στο αποτέλεσμα της αξιολόγησης της ευαλωτότητας. Ωστόσο, η υπεραπλουστευμένη εφαρμογή της ευαλωτότητας ως μέσο κατηγοριοποίησης σε συνδυασμό με την υποκειμενική διάσταση των διαδικασιών χορήγησης διεθνούς προστασίας επέφερε κατακερματισμό και ανισότητες. Οι ομάδες ευαλωτότητας και ελλιπής ιατρικός έλεγχος δεν δύναντο να αποτυπώσουν τις πραγματικές ανάγκες των αιτούντων άσυλο. Η υπεραπλούστευση των διαδικασιών χορήγησης διεθνούς προστασίας σε δύο κατηγορίες ανάλογα με το αποτέλεσμα του ιατρικού ελέγχου υποβαθμίζει τη διαδικασία ασύλου, την ισότιμη και δίκαιη αξιολόγηση των αιτημάτων άσυλο και εν τέλει τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951.