Η εσωτερική μετανάστευση τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες( 1949-1967): ο λόγος του Τύπου και οι κρατικές πολιτικές

Η παρούσα διπλωματική εργασία που εκπονήθηκε στα πλαίσια του μεταπτυχιακού προγράμματος « Πολιτική Επιστήμη και Νεότερη Ιστορία» του Παντείου Πανεπιστημίου, πραγματεύεται τον τρόπο που ο Τύπος αντιμετώπισε το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης και τις κρατικές πολιτικές που ασκήθηκαν γι αυτό κατά τις δύο πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες και συγκεκριμένα από το 1949-1967. Ειδικότερα εξετάζει πώς ο Τύπος ,ως κύριος φορέας του δημόσιου λόγου, καταγράφει το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης που ήταν σε εξέλιξη , ποια στάση κρατούν απέναντι του επιλεγμένες εφημερίδες της εποχής καθώς και τις ιδεολογικές αφετηρίες στο λόγο και στη ρητορική τους για το ζήτημα . Επίσης εξετάζει κατά πόσο η επίσημη πολιτική προσπάθησε να ενθαρρύνει ή να αποθαρρύνει την εξέλιξη του φαινομένου τόσο σε επίπεδο λόγου όσο και σε επίπεδο πράξεων και πολιτικών επιλογών και πώς ο Τύπος στάθηκε απέναντι σε αυτές τις επιλογές. Διαπιστώνεται ότι παρά την έντονη, συγκροτημένη και ενορχηστρωμένη αποδοκιμασία του Τύπου, το ρεύμα της αστυφιλίας όχι μόνο δεν περιορίστηκε αλλά διογκώθηκε στη δεκαετία του 50,έφτασε σε μια έξαρση της δυναμικής του στα τέλη της δεκαετίας του 60. Η επικριτική στάση του Τύπου και του πολιτικού λόγου ευρύτερα για την αστυφιλία έρχεται σε αντίφαση με τη βασική πολιτική επιλογή των μεταπολεμικών κυβερνήσεων που ήταν η ανάπτυξη μέσω της εκβιομηχάνισης και η οποία συνεπαγόταν την αστικοποίηση. Ο λόγος του Τύπου αντανακλά τον φόβο που προκαλεί η ανατροπή των παραδοσιακών αγροτικών δομών και την αμηχανία μπροστά στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται με την αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Η αποτρεπτική ισχύς άλλωστε των στοχευμένων κατά της αστυφιλίας δημοσιευμάτων ανατρέπονταν στην πράξη από τα πλεονεκτήματα της ζωής στις πόλεις που άμεσα ή έμμεσα καταγράφονται από τον Τύπο. Οι πολιτικές του ελληνικού μεταπολεμικού ελληνικού κράτους, αντιφατικές, αποσπασματικές και ανεπαρκείς ,δεν μπόρεσαν να ανακόψουν το ρεύμα συγκέντρωσης στην πρωτεύουσα και να διαμορφώσουν ένα μοντέλο ισόρροπης ανάπτυξης κέντρου περιφέρειας