Η πολιτική και οργανωτική ανάπτυξη του ελληνικού φοιτητικού κινήματος κατά την προδικτατορική περίοδο: τα τρία πρώτα πανσπουδαστικά συνέδρια (1957-1960)

Μετά τις δραματικές συνθήκες της Κατοχής και του Εμφυλίου το φοιτητικό κίνημα ανασυγκροτείται και αναπτύσσει συλλογική δράση για το ζήτημα του Κυπριακού, κατά τη δεκαετία του 1950. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας, το φοιτητικό σώμα καταπιάνεται με τα ιδιαίτερα σπουδαστικά ζητήματά του και στα πλαίσια αυτά διοργανώνει πανσπουδαστικά συνέδρια, στα οποία συμμετέχουν φοιτητές από τα ΑΕΙ της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Οι φοιτητές, μέσω των Εκτελεστικών Επιτροπών, θα προσπαθήσουν να προωθήσουν τις αποφάσεις των συνεδρίων, άλλοτε με περισσότερη και άλλοτε με λιγότερη ένταση. Η άνοδος της ΕΔΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση δείχνει πώς ένα πολιτικό θέμα μπορεί να επηρεάσει τα τεκταινόμενα στον σπουδαστικό χώρο. Έτσι, θα εμφανιστεί η ΕΚΟΦ το 1959 και θα κυριαρχήσει στους φοιτητικούς συλλόγους το 1960. Ωστόσο, η κυριαρχία της δεν θα μείνει χωρίς αντιδράσεις και αντεγκλήσεις, οι οποίες θα εκφραστούν στο Τρίτο Πανσπουδαστικό Συνέδριο (1960), το οποίο θα λειτουργήσει σαν αρχή του τέλους της κυριαρχίας της ΕΚΟΦ στις σχολές. Οι βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 29 Οκτωβρίου 1961 θα επιδράσουν καταλυτικά.