Χρήση αρχαιολογικών μνημείων και χώρων στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα : κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές διαστάσεις

Η εργασία αυτή εξετάζει τις κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές διαστάσεις της χρήσης αρχαιολογικών μνημείων και χώρων στην Ελλάδα σήμερα. Μελετά την αρχαιολογική νομοθεσία και τη λειτουργία της αρμόδιας κρατικής διοίκησης. Εστιάζει στη συμμετοχή των πολιτών στη χρήση και διαχείριση της αρχαιολογικής κληρονομιάς υπό το πρίσμα της αρχής της αειφορίας. Ακόμη, εξετάζει μελέτες περίπτωσης από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Ειδικότερα, μέσα από τη μελέτη της σχετικής νομοθεσίας και του τρόπου λειτουργίας του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, διαπιστώνεται ότι στα αρχαιολογικά μνημεία και τους χώρους προσδίδεται ένας ιερός χαρακτήρας, γεγονός που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το είδος των επιτρεπτών χρήσεων. Παράλληλα, η μονομερής έμφαση που δίνεται εκ μέρους της κρατικής διοίκησης στην προστασία, έχει σαν αποτέλεσμα να μη λαμβάνονται αρκούντως υπόψη οι κοινωνικές διαστάσεις της χρήσης των αρχαιολογικών μνημείων και χώρων και να περιορίζονται οι δυνατότητες συμμετοχής των πολιτών και ειδικότερα των τοπικών πληθυσμών. Παρόλα αυτά, μέσα από τις μελέτες περίπτωσης αποκαλύπτεται ότι οι πολίτες διεκδικούν τη συμμετοχή τους με ποικίλους τρόπους. Το γεγονός αυτό επηρεάζει τις σχέσεις τους με τη διοίκηση, οι οποίες κυμαίνονται από την αγαστή συνεργασία έως τη σύγκρουση. Εν κατακλείδι, ο εκδημοκρατισμός της πρόσβασης, η διεύρυνση της συμμετοχής των πολιτών στη διαδικασία λήψης των σχετικών αποφάσεων, η ένταξη των μνημείων στη σύγχρονη ζωή και η σύμπραξη μεταξύ των κοινωνικών και διοικητικών φορέων, αναδεικνύονται ως μερικοί από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες για έναν αποδοτικό τρόπο διαχείρισης των αρχαιολογικών μνημείων και χώρων, μεγιστοποιώντας τα οφέλη, τόσο για τις τοπικές κοινωνίες, όσο και για την προστασία των μνημείων.