Πράξεις αρχείου στην τέχνη: η συνθήκη της ορατότητας του έργου

Η ερευνητική εργασία πραγματεύεται τη σχέση της αρχειακής πρακτικής με την εικαστική πράξη και επιχειρεί να μελετήσει τον τρόπο ανάπτυξης του αρχείου ως μεθόδου έρευνας στην τέχνη. Η επικαιρότητα του ενδιαφέροντος για το αρχείο, όπως παρατηρείται μέσα από εικαστικές πρακτικές αρχειακής τέχνης και αρθρώσεις του κριτικού λόγου που το αφορούν, οδήγησε στην ενασχόληση με το αρχειακό ζήτημα. Επιλέγονται παραδείγματα πρόσφατων εικαστικών έργων του Βαγγέλη Βλάχου, της Νατάσσας Μπιζά, της ομάδας Salon de Vortex (Γ.Γρηγοριάδης και Γ.Ισιδώρου) και της Πάκυς Βλασσοπούλου και εξετάζονται μέσα από τη συνομιλία με τα καλλιτεχνικά υποκείμενα που τα παρήγαγαν. Στο φάσμα των υπό μελέτη πρακτικών διακρίνω ετερόκλητες μεθόδους συγκρότησης του εικαστικού έργου: από την παραγωγή αρχειακών επιτελέσεων και εγκαταστάσεων, μέχρι την άρνηση του αρχείου και την παραγωγή αντι-αρχειακών και αναρχειακών έργων έως την πλήρη διάλυση του αρχείου. Η δομή της εργασίας επιχειρεί μία κυκλική κίνηση μετάβασης από τη σύντομη οριοθέτηση των εννοιών του Αρχείου και της Τέχνης Αρχείου, στις παρατηρήσεις της πρωτογενούς έρευνας ανάλυσης των εικαστικών παραδειγμάτων και την επιστροφή εκ νέου στη θεωρία. Σε αυτή την επαναφορά διερευνώ τη δυνατότητα διάνοιξης μίας νέας συνθήκης αυτού που είναι κοινωνικά ορατό καθώς το εικαστικό έργο που εισάγει το αρχειακό ερώτημα δεν υπάρχει ως μία ορατή ολότητα αλλά ως σύνολο αποσπασμάτων.