Η διαχείριση αλλαγών στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης: η περίπτωση του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (Ε.Φ.Κ.Α.).

Οι διαρκείς μεταβολές των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών των τελευταίων δεκαετιών έχουν διαμορφώσει ένα ιδιαίτερα απαιτητικό περιβάλλον μέσα στο οποίο καλούνται να δραστηριοποιηθούν οι επιχειρήσεις και οργανισμοί τόσο του ιδιωτικού, όσο και του δημόσιου τομέα. Η επιτυχής διαχείριση των αλλαγών αυτών αποτελεί το μονόδρομο προς την επιβίωση και ανάπτυξή τους στο εν λόγω περιβάλλον. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το θέμα της διαχείρισης αλλαγών, εστιάζοντας στο δημόσιο τομέα και ειδικότερα στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης, εξετάζοντας την περίπτωση του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (Ε.Φ.Κ.Α.). Η εν λόγω προσέγγιση πραγματοποιείται σε τρία επίπεδα, ξεκινώντας με την ανάλυση του θεωρητικού πλαισίου της διαχείρισης αλλαγών, κατόπιν μελέτης της σχετικής ελληνικής και ξενόγλωσσης βιβλιογραφίας. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι ιδιαιτερότητες του δημόσιου τομέα ως προς τη διαχείριση αλλαγών μέσα από την εξέταση πρακτικών που εφαρμόζουν διεθνείς οργανισμοί, καθώς και παραδειγμάτων διαχείρισης αλλαγής σε χώρες-μέλη τους. Τέλος, μελετάται η περίπτωση του Ε.Φ.Κ.Α., όπου αναλύονται οι πραγματοποιηθείσες ενέργειες, καθώς και ο σχεδιασμός που έχει καταρτισθεί, ως προς την αναδιαμόρφωση των δομών και διαδικασιών του Φορέα με σκοπό την ενοποίηση των συγχωνευθέντων σε αυτόν Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης. Για τις ανάγκες της συγκεκριμένης μελέτης, συλλέχθηκαν πρωτογενή στοιχεία μέσω επαφών που πραγματοποιήθηκαν με τις αρμόδιες Διευθύνσεις του Ε.Φ.Κ.Α., καθώς και δευτερογενή μέσω του εσωτερικού δικτύου του Φορέα και δημοσιεύσεων άλλων συγγενών φορέων. Από την ανάλυση όλων των ανωτέρω, διαφαίνεται η σπουδαιότητα της αποδοχής της αναγκαιότητας της αλλαγής από όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτή, καθώς και η ενεργός συμμετοχή τους στην υλοποίησή της, ενώ επιπλέον, καταδεικνύονται η ανάγκη και οι τομείς διαφοροποίησης των προγραμμάτων διαχείρισης αλλαγής στους φορείς του δημοσίου τομέα λόγω των ειδικών συνθηκών που επικρατούν σε αυτούς. Τέλος, ειδικά για την περίπτωση του Ε.Φ.Κ.Α., γίνεται εμφανής η ανάγκη εμπλουτισμού του ισχύοντος προγράμματος διαχείρισης αλλαγής με δράσεις που θα εστιάζουν, αφ’ ενός στην ανάδειξη της αναγκαιότητας δημιουργίας του, τόσο στο εσωτερικό, όσο και το εξωτερικό περιβάλλον του Φορέα και αφ’ ετέρου στη διατήρηση της δυναμικής της αλλαγής στο εσωτερικό του και τη διαμόρφωση μιας ενιαίας οργανωσιακής κουλτούρας. Στην κατεύθυνση αυτή, η παρούσα ολοκληρώνεται με την παρουσίαση των σχετικών προτάσεων.