Η έννοια του ξένου στον Ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του 90' και του 00'

Ο κινηματογράφος πριν αναδυθεί ως τέχνη ήταν ήδη ένα κοινωνικό φαινόμενο μας λέει ο Ραφαηλίδης. Είναι, δηλαδή ένα πολιτισμικό προϊόν στο οποίο εδράζονται και αποτυπώνονται οι αξίες, οι ανησυχίες, οι φόβοι αλλά και τα όνειρα μίας κοινωνίας. Είναι ακόμη, όπως θα μας πει ο Μπουνιουέλ ''ένα υπέροχο και επικίνδυνο όπλο'', μέσω του οποίου μπορούμε να ασκήσουμε κριτική αλλά και ταυτόχρονα να επιδιώξουμε μία πιο δίκαιη και ελεύθερη κοινωνική και πολιτική ζωή. Υπό αυτό το πρίσμα θα εξετάσουμε στην παρούσα εργασία τις κοινωνικές αναπαραστάσεις του ξένου στον ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του 90' και του 00', όπως αυτές αναδεικνύονται μέσω τεσσάρων ταινιών που επιλέξαμε, δύο από την δεκαετία του 90' και δύο από την δεκαετία του 00'. Αυτό θα το πετύχουμε μέσω της ανάλυσης περιεχομένου των ταινιών μας. Θα προσπαθήσουμε με άλλα λόγια να αφουγκραστούμε τον παλμό μίας κοινωνίας που αλλάζει, της ελληνικής, εξαιτίας της άφιξης εντός των συνόρων της ανθρώπων, εθνικά και θρησκευτικά, πολλές φορές, διαφορετικών. Να εξετάσουμε τις κυρίαρχες απόψεις για αυτούς τους ανθρώπους αλλά και να εντοπίσουμε πολιτικές διαχείρισης τους. Θα διερευνήσουμε, τους τρόπους με τους οποίους παράγεται η διαφορετικότητα στο όριο των κοινωνικών και φαντασιακών σχέσεων και θα αναδείξουμε την πολιτική διάσταση αυτής της δημιουργίας. Τέλος, επικαλούμενοι τον Αγκάμπεν να προτείνουμε μία κατεύθυνση διαφορετικής θεώρησης των μεταναστών και προσφύγων μέσω της ανανέωσης των πολιτικών κατηγοριών μας.