Οι πεποιθήσεις απολαμβάνειν ως διαμεσολαβητικός παράγοντας της σχέσης των θετικών συναισθημάτων και του νοήματος ζωής με την ανθεκτικότητα, στα πλαίσια της πανδημίας Covid-19

Το «απολαμβάνειν» αποτελεί μία από τις κύριες έννοιες της Θετικής Ψυχολογίας. Ορίζεται ως η ικανότητα του ατόμου «να στέκεται, να εκτιμά και να ενισχύει» τις επιδράσεις των θετικών εμπειριών στο παρελθόν, παρόν και μέλλον. Συγκεκριμένα, οι πεποιθήσεις «απολαμβάνειν» είναι η υποκειμενική αντίληψη που έχει κάποιος για τον βαθμό της ικανότητάς του να απολαύσει μια θετική εμπειρία. Έχει αποδειχτεί ερευνητικά, ότι το «απολαμβάνειν» αποτελεί μηχανισμό ρύθμισης των θετικών συναισθημάτων, συμβάλλει στην ενίσχυση της ύπαρξης νοήματος και στην μείωση του άγχους, του στρες και της κατάθλιψης. Όλα τα παραπάνω ενισχύουν την ψυχολογική ανθεκτικότητα, ωστόσο δεν έχει υπάρξει κάποια έρευνα, που να εξετάζει την σχέση του «απολαμβάνειν» με την ψυχική ανθεκτικότητα και πώς αυτές οι δυο έννοιες συσχετίζονται. Έτσι, στην παρούσα έρευνα, εξετάζεται το κατά πόσο οι πεποιθήσεις «απολαμβάνειν» συμβάλλουν στη σχέση των θετικών συναισθημάτων, του νοήματος ζωής και της κατάθλιψης με την ανθεκτικότητα, στα πλαίσια της πανδημίας. Στη μελέτη συμμετείχαν 204 άτομα, ηλικίας 18-35 ετών, με ευρύ μορφωτικό, οικογενειακό και επαγγελματικό επίπεδο, τα οποία κλήθηκαν να συμπληρώσουν έξι ερωτηματολόγια που αφορούσαν την ανθεκτικότητα, τις πεποιθήσεις «απολαμβάνειν», τα θετικά συναισθήματα, το νόημα ζωής, την κατάθλιψη και τις επιπτώσεις της πανδημίας. Τα ευρήματα της έρευνας ανέδειξαν θετική συσχέτιση των πεποιθήσεων «απολαμβάνειν» με την ανθεκτικότητα, τα θετικά συναισθήματα και την ύπαρξη νοήματος ζωής, καθώς και αρνητική συσχέτιση με την κατάθλιψη. Επιπρόσθετα, αναδείχθηκε ότι κύριες μεταβλητές που επιδρούν στην ανθεκτικότητα είναι η κατάθλιψη και η ύπαρξη νοήματος ζωής, στα πλαίσια της πανδημίας. Τέλος, διαπιστώθηκε ότι οι πεποιθήσεις «απολαμβάνειν» αποτελούν διαμεσολαβητικό παράγοντα μεταξύ της σχέσης θετικών συναισθημάτων, νοήματος ζωής και κατάθλιψης με την ανθεκτικότητα, αναδεικνύοντας την συμβολή τους στην έννοια της ανθεκτικότητας. Στο τέλος, γίνεται αναφορά στους περιορισμούς της έρευνας, στις πιθανές μελλοντικές προεκτάσεις, καθώς και στην συνεισφορά της στον κλάδο της Θετικής Ψυχολογίας και ευρύτερα στην επιστήμη της ψυχολογίας.