Η αφηρημένη εργασία και η αφηρημένη κυριαρχία στη σκέψη του ύστερου Μαρξ

Αυτό το πόνημα φιλοδοξεί να εξετάσει την ιστορικά παραμελημένη έννοια της αφηρημένης εργασίας στη σκέψη του ύστερου Μαρξ. Παρόλα αυτά, κρίνουμε ότι μια απαραίτητη προϋπόθεση για να πλησιάσουμε και να ‘ανοίξουμε’ την έννοια της αφηρημένης εργασίας στο Κεφάλαιο είναι το πέρασμα μέσα από την μεθοδολογική συγκρότηση του Μαρξικού στοχασμού. Στο πρώτο μας κεφάλαιο συνεπώς, θα επιδιώξουμε να πραγματευτούμε το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της Μαρξικής κριτικής τηςπολιτικής οικονομίας και τη μεθοδό της, ισχυριζόμενοι πως το κριτικό εγχείρημα του Μαρξ στο Κεφάλαιο και στα Grundrisse, το οποίο ξεδιπλώνεται μέσα από τη διαλεκτική μέθοδο, αποτελεί πρωτίστως μια κριτική της πολιτικής οικονομίας. Στο δεύτερο κεφάλαιο, επικεντρώνοντας την προσοχή μας στο πρώτο κεφάλαιο του Κεφαλαίου, θα καταπιαστούμε αποκλειστικά με την εξέταση της έννοιας της αφηρημένης εργασίας στη σκέψη του Μαρξ, επιδιώκοντας να αναδείξουμε τη σημασία που διατηρεί αυτή η έννοια εντός του Μαρξικού κριτικού εγχειρήματος. Τέλος, κουβαλώντας μαζί μας την ερμηνεία της αφηρημένης εργασίας που έχουμε αναπτύξει, μέσα από την ανάγνωση της θεωρίας του φετιχισμού θα επιδιώξουμε στοιχειοθετήσουμε την έννοια της αφηρημένης κυριαρχίας που εδράζει στη σκέψη του Μαρξ. Η Μαρξική θεωρία του φετιχισμού φιλοδοξεί να καταδείξει την διαδικασία στην οποία οι μορφές της αξίας, όπως το εμπόρευμα ή το χρήμα, προκύπτουν εντός μιας ιδιαίτερης μορφής κοινωνικής κυριαρχίας που ταυτόχρονα δημιουργούν και διαιωνίζουν. Σύμφωνα με τον Μαρξ, οι μορφές που λαμβάνει η αξία στον καπιταλισμό κυριαρχούν τα δρώντα υποκείμενα, όπου αναστρέφοντας τη σχέση μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου φαίνονται να αποκτούν μια ζωή δικιά τους. Τα φετιχιστικά χαρακτηριστικά που αποκτούν οι μορφές της αξίας συνιστούν την εκδήλωση της αφηρημένης κοινωνικής εργασίας, όπου ως φορείς αξίας λειτουργούν ως προσωποποιημένες και αυτόνομες οντότητες οι οποίες κυριαρχούν τα άτομα που τις συγκροτούν συλλογικά μέσα από την κοινωνική δραστηριότητά τους.