Αφήγηση ζωής ή παραμύθι; Όταν οι αφηγήσεις ζωής γίνονται παραμύθια

Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η μελέτη των αυτοβιογραφικών αφηγήσεων παππούδων και γιαγιάδων και η σχέση με τα παραμύθια που επιλέγουν να αφηγηθούν στα εγγόνια τους. Σκοπός είναι να εξεταστεί πώς μέσα από την αφήγηση των παραμυθιών επηρεάζεται η δόμηση της ταυτότητάς τους. Στόχος είναι να εξεταστεί κατά πόσο τα γεγονότα ζωής επηρεάζουν τα παραμύθια που λένε και πώς οι αφηγήσεις των παραμυθιών δομούν την ταυτότητα των ίδιων των ατόμων. Η ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα από τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, τις αφηγήσεις, τις αναμνήσεις που έχουμε από το παρελθόν, καθώς και τα συναισθήματα για το μέλλον. Για την επίτευξη του σκοπού, επιλέξαμε ως μεθοδολογικό μας εργαλείο την «ποιοτική συγκριτική μελέτη» ανάμεσα στις αφηγήσεις ζωής και στα παραμύθια που επιλέγουν να αφηγηθούν οι παππούδες και οι γιαγιάδες στην Αθήνα και στην επαρχία (Νομός Καρδίτσας). Συνεπώς, για την υλοποίηση της εργασίας επιλέχθηκε η μέθοδος των συνεντεύξεων και η ποιοτική ανάλυση αυτών. Μέσα από τα αποτελέσματα της έρευνας φάνηκε ότι οι παππούδες και οι γιαγιάδες είχαν την ανάγκη να αφηγηθούν μέσα από τα παραμύθια τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής τους. Τα παραμύθια που επέλεγαν να διηγηθούν σχετίζονταν άμεσα με τα βιώματά τους. Επομένως, η αφήγηση των παραμυθιών επηρεάζει τη δόμηση της ταυτότητας και νοηματοδοτεί τις επιλογές που έκαναν στην πορεία της ζωής τους, επιλογές που σχετίζονταν άμεσα με τη μοίρα και το πεπρωμένο.