Διαπραγμάτευση κεντρικών στοιχείων: κοινωνική αναπαράσταση του πανεπιστημίου στους νέους της Ελλάδας

Αυτή η έρευνα εντάσσεται στα πλαίσια των μελετών των κοινωνικών αναπαραστάσεων τον ενδεχόμενο μετασχηματισμό τους, την εσωτερική ιεραρχία των κεντρικών της στοιχείων και την διαπραγμάτευση τους. Κατά δεύτερον εντάσσεται στα πλαίσια των ερευνών για την κοινωνική επιρροή, και του μηχανισμού άμυνας της ψυχολογιοποίησης. Πολλές έρευνες (Katerelos, 2003 · Mugny, Moliner, and Flament, 1997 · Rateau, 2000) ακολούθως με την θεωρία του κεντρικού πυρήνα (Abric, 1993, 1994, 2001), και την δομιστική προσέγγιση (Flament, 2001 · Moliner, 1989, 1993a · Moscovici and Doise, 1992) κατέδειξαν ότι τα κεντρικά στοιχεία μπορούν να διαπραγματευθούν - négociabilité intra noyau (Katerelos, 2003) και ταυτόχρονα να ιεραρχηθούν στον κεντρικό πυρήνα - hiérarchie intra noyau et négociabilité (Lheureux and Lo Monaco, 2011). Στις τρεις πρώτες πειραματικές συνθήκες, χρησιμοποιώντας την μέθοδο της αμφισβήτησης (mec) ενδιαφερόμαστε για την πειραματική επαλήθευση της ποιοτικής κεντρικότητας των κεντρικών στοιχείων της κοινωνικής αναπαράστασης του πανεπιστημίου στους νέους φοιτητές στην Ελλάδα, και την ιεράρχηση τους στο κεντρικό σύστημα . Αναδεικνύονται τρία κεντρικά στοιχεία, εκ των οποίων ένα «προτεραιότητας» και δυο «δευτερεύοντα» κεντρικά. Στις 12 ακολούθως πειραματικές συνθήκες ενδιαφερόμαστε για την εσωτερική διαπραγμάτευση αυτών των κεντρικών στοιχείων στην αποδοχή της κοινωνικής αναπαράστασης, όταν αυτή εγγράφεται στην υποθετικότητα - μειοψηφικό πλαίσιο επιρροής, την νέο - κανονικότητα - πλειοψηφικό πλαίσιο επιρροής και την γενικότητα - κανένα πλαίσιο, και πώς αυτή η διαπραγμάτευση επηρεάζει την ενεργοποίηση της ψυχολογιοποίησης. Στο 4ο και 7ο πείραμα της Β φάσης, αναδεικνύεται ότι η αμφισβήτηση ενός κεντρικού στοιχείου «προτεραιότητας» μπορεί να αντισταθμιστεί από την ταυτόχρονη επιβεβαίωση ενός «δευτερεύοντος» κεντρικού στοιχείου στην νέο κανονικότητα και να οδηγήσει στην αποδοχή της αναπαράστασης και την ψυχολογιοποίηση. Τα κεντρικά στοιχεία στην νέο κανονικότητα δεν αναδεικνύονται εναλλάξιμα στην διαπραγμάτευση μεταξύ τους, αφού η επιβεβαίωση ενός κεντρικού στοιχείου «προτεραιότητας» δεν αντισταθμίζει την ταυτόχρονη αμφισβήτηση ενός ή και δυο «δευτερευόντων» κεντρικών στοιχείων και τα υποκείμενα απορρίπτουν την αναπαράσταση και δεν ψυχολογιοποιούν. Ενώ στην γενικότητα η επιβεβαίωση ενός κεντρικού μηχανισμό άμυνας της ψυχολογιοποίησης. Τα κεντρικά στοιχεία δεν είναι εναλλάξιμα μεταξύ τους, αφού η αμφισβήτηση ενός ή και δυο «δευτερευόντων» κεντρικών στοιχείων δεν αντισταθμίζεται από την ταυτόχρονη επιβεβαίωση ενός κεντρικού «προτεραιότητας» στοιχείου και τα υποκείμενα απορρίπτουν την αναπαράσταση και δεν ψυχολογιοποιούν. Αυτή η έρευνα συμβάλλει στην κατανόηση της έννοιας της εσωτερικής διαπραγμάτευσης των κεντρικών στοιχείων μιας κοινωνικής αναπαράστασης σε σχέση με τις έρευνες για την εσωτερική ιεραρχία τους και επίσης στην κατανόηση του μηχανισμού άμυνας της ψυχολογιοποίησης. Δίνει το έναυσμα για περαιτέρω διερεύνηση των παραγόντων που συμβάλλουν στον μετασχηματισμό των κοινωνικών αναπαραστάσεων λαμβάνοντας υπόψη την εσωτερική ιεραρχία και διαπραγμάτευση των κεντρικών στοιχείων, ή / και την διερεύνηση της διαπραγμάτευσης πολλαπλών κεντρικών στοιχείων «προτεραιότητας» και πολλών «δευτερευόντων» στοιχείων σε συνδυασμό με τα περιφερειακά στοιχεία μιας αναπαράστασης.