Η προστασία της ιδιωτικότητας και των προσωπικών δεδομένων στο δίκαιο της εκμετάλλευσης μετά τον κανονισμό 679/2016. Γενικός κανονισμός για την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

Για την καλύτερη κατανόηση των συνταγματικών φαινομένων απαιτείται η μελέτη των προϋποθέσεων που οδήγησαν σε αυτό καθώς και του προηγούμενου θεσμικού πλαισίου, στο οποίο εντάσσεται σήμερα η συνταγματική προστασία των προσωπικών δεδομένων. Το ελληνικό συνταγματικό κείμενο, όπως διαμορφώθηκε μετά την αναθεώρηση του 2001 επιτρέπει τη συστηματοποίηση των διατάξεων που αφορούν άμεσα ή έμμεσα το αγαθό της πληροφορίας. Ο όρος που χρησιμοποιείται στο συνταγματικό κείμενο είναι «Κοινωνία της Πληροφορίας» . Στον πυρήνα του πληροφοριακού συντάγματος τοποθετείται η ελευθερία της πληροφόρησης, η προστασία των προσωπικών δεδομένων, το δικαίωμα πρόσβασης στη δημόσια πληροφορία και η αντίστοιχη υποχρέωση της διοίκησης για παροχή πληροφοριών, η ελευθερία έκφρασης , η ελευθεροτυπία, οι θεσμικές εγγυήσεις για την ραδιοφωνία ,την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και την φωνογραφία, η ελευθερία της τέχνης, της επιστήμης, της έρευνας και της διδασκαλίας, η ελευθερία (και το απόρρητο) της επικοινωνίας και της ανταπόκρισης. Το πληροφοριακό σύνταγμα συναποτελείται και από άλλους συνταγματικούς κανόνες όπως η υποχρέωση σεβασμού και προστασίας της ανθρώπινης αξίας, η αρχή της ισότητας, το δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και συμμετοχής στη κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, η απαγόρευση των διακρίσεων, το άσυλο της κατοικίας, το απαραβίαστο της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής κλπ. Επιπλέον, σημαντική αρχή είναι η αρχή της διαφάνειας , κατά την οποία είναι υποχρέωση της εξουσίας-κάθε μορφής- να διασφαλίζει τη δημοσιότητα των αποφάσεων και των ενεργειών της. Εκτός όμως από το εσωτερικό συνταγματικό κείμενο η ΕΣΔΑ , η ΣυνθΕΚ, το ΔΣΑΠΔ, και ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης(ΕυρΣ) περιλαμβάνουν διατάξεις που συγκροτούν μαζί με τις εσωτερικές ένα υπερεθνικό πληροφοριακό «σύνταγμα». Υποχρέωση του κράτους είναι α) η διευκόλυνση στη πρόσβαση πληροφοριών που διακινούνται ηλεκτρονικά και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσης τους, β) υποχρέωση των αρμόδιων υπηρεσιών ή αρχών για παροχή πληροφοριών μέσα σε ορισμένη προθεσμία και η πρόβλεψη ειδικής χρηματικής ικανοποίησης σε περίπτωση μη εκπλήρωσης της υποχρέωσης, γ) η λειτουργία ανεξάρτητων αρχών που εγγυώνται τους θετικούς όρους πρόσβασης στη πληροφορία, δ) η απαγόρευση της λογοκρισίας και κάθε άλλου προληπτικού μέτρου που θίγει την ελευθερία του τύπου, ε) η παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια για τις περιπτώσεις που παραβιάζεται το δικαίωμα πληροφόρησης. Στους περιορισμούς των ελευθεριών περιλαμβάνονται διατάξεις που αφορούν την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων από τις πληροφοριακές παραβιάσεις αυτών, και διατάξεις που αφορούν το «σκληρό πυρήνα» του κράτους όπως η εθνική ασφάλεια και η καταπολέμηση του εγκλήματος(άρθρο 5 Α παρ.1 εδ. β’ Σ). Το ερώτημα που θα μας απασχολήσει είναι πόση πληροφορία δικαιούται και οφείλει να γνωρίζει ο εργοδότης για τον εργαζόμενο. Η απάντηση δεν είναι στατική ούτε και ενιαία, αλλά εξαρτάται από τις εργασιακές σχέσεις και τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτές. Για αυτό το σκοπό θα αναλύσουμε αρχικά το ισχύον νομικό καθεστώς αλλά και το πώς φτάσαμε σε αυτό, δηλαδή η μελέτη θα ξεκινήσει από τους προϊσχύσαντες νόμους και θα φτάσει έως τον Κανονισμό 679/2016, ο οποίος και θα εφαρμοστεί το 2018.