Η ηxητική επικοινωνία στον σύγχρονο κόσμο : θόρυβος και μουσικός ήχος

Η παρούσα εργασία, έχει σκοπό να διερευνήσει τους τρόπους με τους οποίους ο ήχος, είτε ως πρωτογενής, άναρθρος, « θορυβώδης», είτε ως οργανωμένος, κοινωνικοποιημένος, δηλαδή ως μουσικός ήχος, δημιουργεί ένα ηχητικό περιβάλλον, το οποίο με την σειρά του, διευκολύνει, εμποδίζει, ή ακόμη και παραποιεί, ενίοτε, την επικοινωνία η οποία λαμβάνει χώρα ανάμεσα στους ανθρώπους. Παράλληλα προσπαθεί να επισημάνει και να διερευνήσει, την σχέση η οποία φαίνεται να υπάρχει, ανάμεσα στην ψυχική ανάπτυξη του ανθρώπου και τον τρόπο που οργανώνονται οι κοινωνίες, ειδικά οι σύγχρονες, με την αντίστοιχη συγκρότηση και οργάνωση του ήχου. Κομβικό σημείο, ιδιαίτερης σημασίας, στις παράλληλες διαδρομές(της ατομικής και της συλλογικής εξέλιξης), θεωρούμε την στιγμή εκείνη, κατά την οποία, τόσο το άτομο, όσο και η κοινωνία ως σύνολο, εισέρχονται στο πεδίο του συμβολικού. Από αυτό το σημείο και μετά, ο κοινωνικοποιημένος πλέον ήχος, αντιμετωπίζεται, στα πλαίσια αυτής της εργασίας, και σε συνάφεια με την θεωρητική προσέγγιση του Ζ. Ντεριντά στην «Γραμματολογία» του, ως μια «εγγραφή», ως μια βίαιη εγχάραξη σε ένα αδιαφοροποίητο όλο. Μια «εγγραφή», που απομακρύνει σταδιακά τον μουσικό ήχο, από μια πρωταρχική, θορυβώδη, άλογη κατάσταση. Επί πλέον η δυνατότητα μηχανικής πλέον αναπαραγωγής ενός μουσικού έργου, είναι που μας οδηγεί σήμερα, σε αυτό που ο Ζ. Ατταλί, στο βιβλίο του «θόρυβοι», ονομάζει δίκτυο της «επανάληψης», και σε ένα είδος κοινωνίας, εντός της οποίας, η επανάληψη(ως συνώνυμο του αντίγραφου και του αναυθεντικού), είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Τέλος από τον χώρο της ψυχανάλυσης και ειδικότερα, μέσω της ψυχαναλυτικής θεωρίας του Ζ. Λακάν , προσπαθούμε να διερευνήσουμε την σχέση που υπάρχει μεταξύ της «επανάληψης», ως μιας ψυχικής διεργασίας η οποία επηρεάζει τόσο την μουσική έκφραση, όσο και κάθε ανθρώπινη εκφορά, και του «πραγματικού», του απολεσθέντος δηλαδή αντικειμένου.