Οι κοινωνικές αναπαραστάσεις της ετερότητας ως ιδεολογικό διακύβευμα: η περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να μελετήσει τις κοινωνικές αναπαραστάσεις της ετερότητας ως ιδεολογικό διακύβευμα εστιάζοντας στην περίπτωση του Κωστόπουλου Ζακ, όπως αυτή αποτυπώθηκε σε αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από επιλεγμένους χρήστες που ανήκουν στον ακροδεξιό και τον ακροαριστερό ιδεολογικό χώρο. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται το θεωρητικό πλαίσιο εστιάζοντας στο πολύ κρίσιμο ζήτημα αναπαράστασης της διαφορετικότητας, καθώς αποτελεί βασική προβληματική για μια κοινωνία ίσων ευκαιριών. Στο δεύτερο μέρος, αναλύεται διεξοδικά η περίπτωση Κωστόπουλου με παρουσίαση των δεδομένων της έρευνας που διεξήχθη μέσω του λογισμικού IRaMuTeQ. Συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας γίνεται αποσαφήνιση βασικών εννοιών και παρουσίαση των βασικών θεωριών, όπως η Ιδεολογία, η Θεωρία της Κοινωνικής Ταυτότητας και οι Κοινωνικές Αναπαραστάσεις, ενώ αναφερόμαστε και στα σημαντικά ζητήματα της λειτουργίας των Μ.Μ.Ε. και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, στη Θεωρία των Δύο Άκρων, στη Ρητορική Μίσους αλλά και στην Δημοφιλία και πώς αυτή μπορεί να επιδράσει στη ρητορική των χρηστών των μέσων. Στο δεύτερο κεφάλαιο, παρουσιάζονται τα ερευνητικά ερωτήματα, η επιλογή της ερευνητικής μεθόδου, το κέντρο συλλογής δεδομένων της διεξαχθείσας έρευνας, οι μεταβλητές και τα πορίσματα της. Ακολουθεί η ανάλυση των αποτελεσμάτων που ανέκυψαν βάσει των δεδομένων μας. Συνοπτικά, αποτυπώθηκαν τα αντιτιθέμενα χαρακτηριστικά της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς. Αναφορικά με τη θεωρία των δύο άκρων, δεν βρέθηκαν στοιχεία που να συνηγορούν υπέρ της, καθώς η επικέντρωση του ακροδεξιού λόγου είναι το μίσος, ενώ του ακροαριστερού, η οργή. Επίσης, σε ό,τι αφορά τη μεταβλητή της δημοφιλίας, η ρητορική δεν σημειώνει ουσιαστικές διακυμάνσεις ανάλογα με τη μειωμένη ή αυξημένη δημοφιλία των χρηστών, εκτός από τους χρήστες με αυξημένη επιδραστικότητα, όπου στο μεν ακροαριστερό χώρο, κάνουν χρήση εντονότερου συναισθηματικά φορτισμένου λόγου, καθώς θεωρούν, ενδεχομένως, ότι μέσω της δημοφιλίας τους και άρα της αυξημένης πιθανότητας για διάχυση της πληροφορίας, θα επιτύχουν κοινωνική αλλαγή, στον δε ακροδεξιό υπάρχει εντονότερη χρήση ρητορικής μίσους, με στόχο την ιδεολογική πόλωση και συστράτευση. Στο τέλος εξάγονται χρήσιμα συμπεράσματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε περαιτέρω έρευνα και ανάλυση.