Η Ευρωπαϊκή και Ατλαντική πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου στην περίοδο της Margaret Thatcher

Η Ευρωπαϊκή και Ατλαντική πολιτική της Margaret Thatcher καθορίστηκε από τις διεθνείς εξελίξεις, τη βρετανική μεταπολεμική εξωτερική πολιτική, την κοινωνικοοικονομική της πολιτική, και τις προσωπικές της αντιλήψεις. Η νεοφιλελεύθερη «επανάσταση» της Thatcher στράφηκε κατά του κράτους πρόνοιας, εφαρμόζοντας οικονομικά μέτρα για την απορρύθμιση της αγοράς, την ιδιωτικοποίηση, τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών και τη μείωση της φορολογίας, με στόχο την αύξηση του ατομικού κέρδους, και επομένως την ευημερία του κράτους. Αντίστοιχα, στην εξωτερική πολιτική η Thatcher επιδίωξε την εμβάθυνση της «ειδικής» σχέσης με τον παραδοσιακό σύμμαχο της Βρετανίας και ταυτόχρονα μεγάλη δύναμη, τις ΗΠΑ, ώστε η χώρα να μπορέσει να αποκομίσει τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη από τις διεθνείς εξελίξεις. Παράλληλα, η Βρετανία απέκτησε τον δικό της ρόλο στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, διεκδικώντας καλύτερους όρους συμμετοχής, συμβάλλοντας ενεργά στην ανάπτυξη μιας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς και επιδιώκοντας την εναρμόνιση της εξωτερικής πολιτικής των κρατών μελών. Οι πιέσεις του Jacques Delors, προς το τέλος της δεκαετίας του 1980, για την ενδυνάμωση των ευρωπαϊκών θεσμών και τη νομισματική ενοποίηση ενίσχυσαν τον ευρωσκεπτικισμό της Thatcher. Η Thatcher δεν ήταν πρόθυμη να παραχωρήσει μέρος της εθνικής κυριαρχίας για την υλοποίηση των σχεδίων του Γαλλογερμανικού άξονα, για τη δημιουργία, δηλαδή, μιας φεντεραλιστικής Ευρώπης.Η Thatcher αναγκάστηκε, σε περιόδους κρίσης, να ισορροπήσει ανάμεσα στους δυο πυλώνες της Ατλαντικής Συμμαχίας, δηλαδή τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη. Επιπλέον, πρόβαλε την ανάγκη διασφάλισης των εθνικών συμφερόντων ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν συμφωνούσαν με τις πολιτικές των συμμάχων της Βρετανίας. Παρ’ όλη την επιφυλακτικότητα της Thatcher απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, δεν επιδίωξε, στην περίοδο της διακυβέρνησής της, τον απομονωτισμό της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα.