Η πώληση των κόκκινων δανείων και τιτλοποίηση απαιτήσεων

Ο υπερδανεισμός που παρατηρήθηκε τη πρώτη δεκαετία του 2000, σε συνδυασμό με την οικονομική ύφεση που ακολούθησε, είχε ως συνέπεια την κατακόρυφη αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, των λεγόμενων κόκκινων δανείων. Εν μέσω μνημονιακής πολιτικής, έγινε προσπάθεια να επιλυθεί το εν λόγω πρόβλημα αρχικά με τη ψήφιση του ν. 3869/2010 και στη συνέχεια με τη θέσπιση του κώδικα δεοντολογίας τραπεζών, που εκδόθηκε κατ’ εξουσιοδότηση του ν. 4224/2013. Ωστόσο, το τραπεζικό σύστημα της χώρας δεν ανέκαμψε, με αποτέλεσμα να καθίσταται αναγκαία η θέσπιση νέων εργαλείων. Σε αυτά τα πλαίσια ψηφίστηκε ο ν. 4354/2015 περί πώλησης και διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις και αναβίωσε ο ν. 3156/2003 περί τιτλοποίησης απαιτήσεων. Τα προαναφερθέντα νομοθετήματα, που έχουν δεχτεί ουκ ολίγες τροποποιήσεις και χαρακτηρίζονται από μεγάλη πολυπλοκότητα, αποτελούν τον κεντρικό πυρήνα αυτού του πονήματος. Τέλος, με δεδομένο ότι το πρόβλημα των κόκκινων δανείων δεν είναι αποκλειστικά εθνική υπόθεση, αλλά απασχολεί όλο και περισσότερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γίνεται συγκριτική επισκόπηση του τρόπου αντιμετώπισής του ανά την Ευρώπη.