To εργαλείο της Δέουσας Εκτίμησης (άρθρο 6 παρ. 3-4 Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ) και η εφαρμογή του στην Ελλάδα

Η σημαίνουσα Οδηγία 92/43/ΕΟΚ για τους οικοτόπους κατοχυρώνει τη διαδικασία εκτίμησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σχεδίου/έργου με τη διαδικασία της Δέουσας Εκτίμησης. Η τοποθέτηση της διαδικασίας αυτής στο ενωσιακό δικαιϊκό οικοδόμημα συνιστά αυτονόητη παράμετρο της διεύρυνσης της περιβαλλοντικής προστασίας και ιδίως της προστασίας της βιοποικιλότητας, μέσω ιδίως της Οδηγίας για τους οικοτόπους. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή ευθέως αντιπαραβάλλεται με την περιβαλλοντική εκτίμηση και αδειοδότηση των Οδηγιών ΣΠΕ και ΕΠΕ. Επισημαίνεται σε ενωσιακό επίπεδο η ευρύτητα της προστασίας, η δυσκολία εννοιολογήσεων ποικίλων όρων (π.χ. «σχέδιο», «αρμόδιες αρχές» κλπ.), ενώ προσεγγίζονται κριτικά τα χαρακτηριστικά, τα στάδια της διαδικασίας και οι εξαιρέσεις από τη διαδικασία. Για τη διαδικασία αυτή έχει παραχθεί μία αξιοσημείωτη (σχεδόν πάγια) νομολογία σε ενωσιακό και εθνικό επίπεδο. Αυτή επισκοπείται στην παρούσα διπλωματική εργασία, με κριτικό και αναλυτικό, ολιστικό, αλλά και πρακτικό πνεύμα. Στην εθνική έννομη τάξη, εξετάζεται η νομοθετική μεταφορά της Οδηγίας στην ελληνική νομική πραγματικότητα, αλλά και η νομολογιακή της εφαρμογή. Διαπιστώνεται η ελλιπής μεταφορά της Οδηγίας, καθώς και η εν γένει παρερμηνεία της αληθούς φύσης της Δέουσας Εκτίμησης από την ελληνική δικαιοσύνη. Τέλος, εκφράζονται σκέψεις γενικότερης φύσεως για τον χαρακτήρα της διαδικασίας και τη θέση της στο Δίκαιο Περιβάλλοντος που είτε επιβεβαιώνουν είτε διαψεύδουν τα όσα έγιναν δεκτά κατά την πορεία της έρευνας.