Παίζοντας με τα αθύρματα του Μεσοπολέμου: μια κοσμοπολίτικη ελληνικότητα

Στο όραμα του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας (ΣΔΓ), που υλοποιήθηκε στην Παπαστράτειο Σχολή Παιχνιδιών και Διακοσμητικής (ΠΣΠΔ), ένα πρότυπο, πρωτότυπο σχολείο εφαρμοσμένων τεχνών, συγκλίνουν μια σειρά πρωτοποριακές αντιλήψεις της εποχής του Μεσοπολέμου: από το Σχολείο Εργασίας, που αποδίδει την κατασκευή των παιχνιδιών στους φυσικούς τους χρήστες, τα παιδιά, ως τη διαπλοκή των μοντερνιστικών ιδεών που συνδέουν ελληνικότητα και παιδικότητα διαμέσου της αισθητικής. Η απελευθέρωση συντελείται από τη σύμπτωση στο υλικό αντικείμενο του παιχνιδιού, της τέχνης του λαού, όπως την έχει σμιλέψει η αισθητική παιδεία. Η μόρφωση που παρέχεται στους μαθητές του σχολείου, τόσο η γενική από τους δημοτικιστές δασκάλους τους όσο και η καλλιτεχνική από τους ζωγράφους και τους γλύπτες της Ομάδας Τέχνη που τα διδάσκουν πώς να κατασκευάζουν παιχνίδια, έχει ως στόχο τη δημιουργία ενός καινούριου νεοελληνικού πολιτισμού, στα χνάρια των καλλιτεχνικών κινημάτων της εποχής (όπως το κίνημα της καλλιτεχνικής αγωγής, το Μπαουχάουζ κλπ) και σύμφωνα με τους κανόνες που επιβάλλει η εξύφανση της ελληνικότητας. Το αποτέλεσμα είναι από τη μια υβριδικό αντικείμενο-παιχνίδι που ανακατεύει ευρωπαϊκά μοντέλα, λαϊκά μοτίβα και υψηλή τέχνη και μια κοινωνική σχέση από την άλλη: η έμπρακτη αλληλεγγύη. Ο ΣΔΓ, φεμινιστική φωνή του ΕΟ, και η ΟΤ επιχειρώντας να κατοχυρώσουν τον παιχνιδοποιό ως επάγγελμα και την παιχνιδοποιία ως (εν δυνάμει) βιομηχανία θεραπεύουν συγχρόνως και την ανάγκη των παιδιών, πλούσιων και φτωχών, για παιχνίδια, «διασκεδαστικά μαζί και ωραία».