Η "Γενεαλογία της Ηθικής" του Nietzsche ως κριτική στην καντιανή ηθική της αυτονομίας

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το επιχείρημα του Nietzsche ως προς την έννοια της ηθικής μέσα από το πρίσμα της κριτικής και του διαλόγου του με τον Kant και συγκεκριμένα την καντιανή ηθική της αυτονομίας, η οποία συνιστά μία από τις βασικότερες κληρονομιές της σύγχρονης ηθικής σκέψης. Η αυτονομία εξετάζεται τόσο ως ηθική έννοια όσο και ως ανθρώπινο δικαίωμα. Στην “Θεμελίωση της Μεταφυσικής των Ηθών” του Kant η έννοια της αυτονομίας συνίσταται στην αυτοθέσπιση της αρχής της ηθικότητας, του ηθικού νόμου που κάθε έλλογο ον θεσπίζει για τον εαυτό του και ακολουθεί. Η ελεύθερη και αυτόνομη θέληση, η θέληση που υπάγεται στον ηθικό νόμο, είναι η θέληση κάθε έλλογου όντος που θεσπίζει για τον εαυτό του τον ηθικό νόμο. Κάθε ον που είναι προικισμένο από τη φύση του με Λόγο και θέληση, οφείλει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως αυτόνομο ον, να δρα σύμφωνα με την επιταγές του Λόγου και να θεωρεί τον ηθικό νόμο ως νόμο δικό του. Συνεπώς, κάθε ανθρώπινο έλλογο ον υπόκειται στον πρακτικό νόμο, τον ηθικό νόμο, που δεσμεύει τη συμπεριφορά του. Μέσα από αυτό το πρίσμα η αυτονομία της θέλησης συνιστά την ανώτατη αρχή της ηθικότητας. Στην “Γενεαλογία της Ηθικής”, έργο το οποίο θεωρείται ότι εισάγει μία νέα μέθοδο στην ιστορική μελέτη των φιλοσοφικών εννοιών, ο Nietzsche ασκεί κριτική τόσο στην Χριστιανική ηθική όσο και στη νεώτερη ηθική, όπως αυτή συγκροτήθηκε από την καντιανή ηθική της αυτονομίας. Η Γενεαλόγια του Nietzsche αφορά στην ανθρώπινη φύση, τη συνεχή διαδικασία της αναζήτησης και της γνώσης του εαυτού. Σε αντίθεση με τον καντιανό ηθικό νόμο και την αυτόνομη θέληση, η οποία συνδέεται στο έργο του Nietzsche με τη θέληση για δύναμη και την κακή συνείδηση, ο ίδιος εξετάζει με μία νατουραλιστική σκοπιά την ηθικότητα και κάνει λόγο για ένα ενσώματο και ελεύθερο υποκείμενο, το οποίο διαμορφώνει τις προσωπικές αξίες και την ευτυχία του και ταυτόχρονα αναζητά τον εαυτό του μέσα από τα συναισθήματα και τις πράξεις του.