Γυναικεία σεξουαλική δυσλειτουργία, ατομική και σχεσιακή προσαρμοστικότητα

Ο βαθμός και η συχνότητα της σεξουαλικής δραστηριότητας συνδέονται με τις ποιοτικές διαστάσεις της ερωτικής σχέσης όπως είναι η σχεσιακή και σεξουαλική ικανοποίηση, η αγάπη, η ισοτιμία, η διάρκεια- σταθερότητα της σχέσης αλλά και η σύγκρουση. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να ελέγξει την παραπάνω σχέση, όμως υπό ένα νέο πρίσμα, ορίζοντας τον βαθμό και την συχνότητα της σεξουαλικής δραστηριότητας αντίστροφα, ως μειωμένη σεξουαλική λειτουργικότητα, ως σεξουαλική διαταραχή. Βασική υπόθεση της παρούσας έρευνας είναι ότι η μειωμένη σεξουαλική λειτουργικότητα –σεξουαλική διαταραχή- θα συνδέεται αρνητικά με την σχεσιακή ικανοποίηση, αγάπη, ισοτιμία, διάρκεια της σχέσης, πάθος, εμπιστοσύνη, δέσμευση, εγγύτητα και θετικά με τον σεξουαλικό εξαναγκασμό. Χορηγήθηκε ανώνυμο ερωτηματολόγιο (σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή) σε 608 γυναίκες εκ των οποίων 24 διαγνωσμένες με σεξουαλική διαταραχή. Το ερωτηματολόγιο περιείχε τις εξής κλίμακες: Sexual History Form, Perceived Relationship Quality Component, Global Measure of Inequity/Equity και το The revised Conflict Tactics Scales. Η σεξουαλική δυσλειτουργικότητα προβλέφθηκε θετικά από την εμπιστοσύνη και τη διάρκεια της σχέσης και αρνητικά από το πάθος και την γενική ικανοποίηση από τη σχέση. Ο σεξουαλικός εξαναγκασμός προέκυψε να είναι σε συστηματικά χαμηλότερα επίπεδα στις διαγνωσμένες συμμετέχουσες με σεξουαλική δυσλειτουργικότητα, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να προβλέψει στο συνολικό δείγμα το δείκτη σεξουαλικής δυσλειτουργικότητας. Επομένως, υψηλά επίπεδα σεξουαλικής δυσλειτουργικότητας στην σχέση συνδέονται με μακροχρόνιες σχέσεις, υψηλά επίπεδα εμπιστοσύνης και με χαμηλά επίπεδα σχεσιακής ικανοποίησης και πάθους. Επίσης, υψηλά επίπεδα ποιότητας στην σχέση συνδέονται αρνητικά με χαμηλά επίπεδα στην σεξουαλική δυσλειτουργικότητα.