Η πολιτική του "εμείς" σε ΛΟΑΤ(Κ)Ι χώρους της Αθήνας: η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου και άλλες απώλειες

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 δολοφονείται άγρια ο Ζακ Κωστόπουλος/ η Zackie Oh στην οδό Γλάδστωνος στην Ομόνοια, μεσημεριανές ώρες, έπειτα από τον άγριο ξυλοδαρμό του ιδιοκτήτηενός κοσμηματοπωλείου, όπου φαινόταν να είχε εγκλωβιστεί, ενός μεσίτη, καθώς, επίσης, και από 4 αστυνομικούς. Η συνολική ανταπόκριση μετά τη δολοφονία του Ζακ έδειξε πως, μάλλον,δεν ήταν και κάτι τόσο σημαντικό στο ελληνικό πλαίσιο, σε σχέση με άλλες δολοφονίες και τις εξεγέρσεις που ακολούθησαν αυτές ως αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Η παρούσα έρευνα επιχειρεί, παρ’όλα αυτά, την χαρτογράφηση και μελέτη μιας πολιτικής ενός «εμείς» που αναδύθηκε στους ΛΟΑΤ(Κ)Ι κινηματικούς και μη χώρους, μετά τη δολοφονία του Ζακ μέσω τηςέκφρασης του δημόσιου πένθους για το Ζακ/ τη Zackie στο ελληνικό πλαίσιο, το οποίο εκφράστηκε, και συνεχίζει να εκφράζεται, με ποικίλους τρόπους, όπως με πορείες, εκδηλώσεις, ομιλίες, graffiti, εικόνες, κείμενα, αφιερώματα στη μνήμη του/της. Ακόμη, μελετάται το «κοινό» αυτό αγωνιστικό σώμα, όσον αφορά τις «εσωτερικές» συγκρούσεις του, στις διάφορες πολιτικές στρατηγικές που αφορούσαν το δημόσιο πένθος. Η ανάπτυξη της έρευνας στηρίχθηκε σε θεωρητικά εργαλεία της φεμινιστικής, μεταδομιστικής, κουήρ, κοινωνικής και πολιτικής θεωρίας και φιλοσοφίας. Ακόμη, η μέθοδος που επιλέχθηκε είναι ποιοτική έρευνα, με συνεντεύξεις ατόμων από κινηματικούς και καλλιτεχνικούς ΛΟΑΤ(Κ)Ι χώρους, συμμετοχική παρατήρηση σε πορείες και εκδηλώσεις που αφορούσαν τη δολοφονία του και ανάλυση εικόνων για/με τον Ζακ/ τη Zackie. Σύμφωνα με την παρούσα εργασία, το «εμείς» που αναπτύχθηκε στην έκφραση του δημόσιου πένθους και της συσπείρωσης, αφορούσε προσωρινές συμμαχίες του θεσμικού ΛΟΑΤΚΙ, του κουήρ, του αναρχικού και κάποιων στα ενδιάμεσα αυτών χώρων. Μαζίμε τους «κοινούς» αγώνες, προέκυψαν, επίσης, και συγκρούσεις των χώρων που οδηγούσαν ταυτόχρονα και σε μία ανάγκη για αναθεώρηση των πολιτικών και την ανάπτυξη μιαςδιαθεματικής οπτικής, που διαπραγματεύεται τις υπεραπλουστευμένες αφηγήσεις των «κοινοτήτων» και των «κοινών» αγώνων.