Νομικά και ηθικά ζητήματα του Ν. 3984/2011 περί δωρεάς και μεταμόσχευσης οργάνων

Ο νέος ελληνικός νόμος 3984/2011 περί δωρεάς και μεταμόσχευσης οργάνων προσπαθεί να εναρμονίσει την ελληνική νομοθεσία με εκείνες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε καίρια ζητήματα, επιχειρώντας να αλλάξει όχι μόνο νομικές διατάξεις, αλλά επίσης τα ήθη και την νοοτροπία των Ελλήνων απέναντι στις μεταμοσχεύσεις ανθρωπίνων οργάνων και ιστών. Τα δύο κρίσιμα άρθρα τα οποία προκάλεσαν τις περισσότερες συζητήσεις και την μεγαλύτερη αντίδραση ήταν τα άρθρα 8 και 9 του Νόμου, για τους ζωντανούς και πτωματικούς δότες αντίστοιχα. Ο Νόμος διευρύνει τον αριθμό των δυνητικών ζώντων δοτών, επιτρέποντας και σε πιο μακρινούς συγγενείς να δωρίσουν τα όργανά τους, όπως επίσης και σε άτομα που συζούν με σύμφωνο συμβίωσης ή έχουν ισχυρό «συναισθηματικό δεσμό» με τον ασθενή, ενώ επιβάλλει και την «εικαζόμενη συναίνεση» των πτωματικών δοτών οι οποίοι δεν δήλωσαν ρητά και γραπτώς την αντίθεσή τους στην δωρεά των οργάνων τους μετά θάνατον ενόσω ζούσαν. Ο Νόμος ενσωματώνει επίσης την Οδηγία 2010/53/ΕΕ σχετικά με τα πρότυπα ποιότητας και ασφάλειας στα ανθρώπινα όργανα τα οποία προορίζονται για μεταμόσχευση, ενώ διευρύνει την ελληνική νομοθεσία ώστε να καλύπτει ζητήματα αποθήκευσης και μεταμόσχευσης ιστών και ομφαλοπλακουντιακού αίματος. Πολλές φωνές μέσα και έξω από το κοινοβούλιο υποστηρίζουν πως ο νέος Νόμος θα δημιουργήσει μια ακόμη μεγαλύτερη απροθυμία στους Έλληνες πολίτες να γίνουν πτωματικοί δότες, ενώ άλλοι πιστεύουν πως είναι ένα σημαντικό βήμα προς την σωστή κατεύθυνση.