Η έννοια της αναθέτουσας αρχής στο δίκαιο δημοσίων συμβάσεων

Με την εργασία αυτή ερευνάται η επιρροή που ασκεί το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού δικαίου δημοσίων συμβάσεων, εξετάζοντας την πλούσια νομολογία που έχει αναπτύξει σχετικά με την έννοια της αναθέτουσας αρχής. Εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους εξασφαλίζεται η αρχή ασφάλειας δικαίου και η ενιαία εφαρμογή του δευτερογενούς δικαίου δημοσίων συμβάσεων σε όλα τα κράτη μέλη της Ένωσης, έχοντας ως γνώμονα ότι σκοπός των ρυθμιστικών διατάξεων του πεδίου είναι η υγιής λειτουργία της ενιαίας αγοράς, σε συνθήκες πραγματικού ανταγωνισμού, μέσα από την περιφρούρηση των γενικών αρχών δικαίου και των θεμελιωδών ελευθεριών. Διερευνάται η ερμηνεία του Δικαστηρίου για την έννοια της αναθέτουσας αρχής, τα όρια του προσωπικού πεδίου εφαρμογής και οι εξαιρέσεις από αυτό, χρησιμοποιώντας λειτουργικά κριτήρια, τα οποία περιλαμβάνουν τη διαπίστωση άσκησης ελέγχου και επιρροής των δημόσιων αρχών επί των αποφάσεων των φορέων που διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, την ύπαρξη αναγκών δημοσίου συμφέροντος που εξυπηρετούνται από τις δραστηριότητές τους, την μη εμπορική και βιομηχανική φύση αυτών των δραστηριοτήτων. Η μέθοδος με την οποία επιτυγχάνεται η ενιαία εφαρμογή του δικαίου δημόσιων συμβάσεων σε όλον τον ευρωπαϊκό χώρο, ανεξαρτήτως των διαφορετικών νομικών και διοικητικών συστημάτων των κρατών μελών και της αντίληψης που έχει καθένα από αυτά για τον δημόσιο τομέα, παραμένει στον πυρήνα της παρούσας εργασίας.