Σχέση μεταξύ ποινικών και διοικητικών φορολογικών κυρώσεων, υπό το πρίσμα της ευρωενωσιακής δικαιοταξίας και της ΕΣΔΑ

Η διοικητική φορολογική διαδικασία είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη από την αντίστοιχη ποινική. Στην πράξη, όμως, οι δύο διαδικασίες κινούνται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ταυτόχρονα και μάλιστα συχνά από τα ίδια φορολογικά ελεγκτικά όργανα, χωρίς να καθορίζονται με σαφήνεια τα όρια κάθε μιας. Οι δύο διαδικασίες συγκρούονται με αποτέλεσμα να τίθενται σε κίνδυνο τα δικαιώματα του φορολογουμένου και η επιβολή σωρευτικά διοικητικών και ποινικών κυρώσεων έχει ως συνέπεια να εξετάζεται η δέσμευση ή μη του διοικητικού δικαστηρίου από την απόφαση του ποινικού δικαστηρίου και αν επέρχεται παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας ή της αρχής “ne bis in idem” , αλλά και της αρχής της αναλογικότητας. Η ιδιαίτερη σχέση του διπόλου των διοικητικών και ποινικών φορολογικών κυρώσεων αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας εργασίας. Η διαρκώς εξελισσόμενη νομολογία του ΕΔΔΑ στο ζήτημα αυτό έχει εντατικοποιήσει την εφαρμογή της αρχής ne bis in idem κυρίως στο πεδίο των παραβάσεων για τις οποίες ο εθνικός νομοθέτης προβλέπει συρροή ποινικών και διοικητικών κυρώσεων. Στην ελληνική έννομη τάξη η εντατικοποίηση της εφαρμογής της αρχής ανέδειξε μέσα από μία σειρά αποφάσεων τόσο του ΕΔΔΑ όσο και του Συμβουλίου της Επικρατείας το ζήτημα της εναρμόνισης του εσωτερικού δυαδικού συστήματος ποινικών και διοικητικών κυρώσεων με τις επιταγές του ΕΔΔΑ καθώς και τη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο έλληνας δικαστής να συγκεράσει το νομολογιακό κεκτημένο του Δικαστηρίου του Στρασβούργου με τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής έννομης τάξης .