Ο πολιτικός έλεγχος του στρατού σε διαφορετικά υποδείγματα δημοκρατικών πολιτικών συστημάτων: συγκριτική μελέτη Ηνωμένου Βασιλείου και Γαλλίας

O τίτλος της διδακτορικής διατριβής είναι "Ο πολιτικός έλεγχος του στρατού σε διαφορετικά υποδείγματα δημοκρατικών πολιτικών συστημάτων: Συγκριτική μελέτη Ηνωμένου Βασιλείου και Γαλλίας". Ο πολιτικός έλεγχος του στρατού ανήκει στο ευρύ θεωρητικό πλαίσιο του τομέα των πολιτικο-στρατιωτικών σχέσεων, που αφορά τις σχέσεις των ενόπλων δυνάμεων και πολιτικής στο εσωτερικό των κρατών. Η μορφή που είναι δομημένες οι σχέσεις αυτές στην σύγχρονη εποχή αρχίζει με την νεωτερικότητα και την ίδρυση των εθνών-κρατών, με την θεωρία των πολιτικο-στρατιωτικών σχέσεων να αναπτύσσεται μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ερευνητικό ερώτημα είναι γιατί οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν αναλαμβάνουν την εξουσία σε μια δημοκρατική κοινωνία πολιτικού φιλελευθερισμού. Η μεθοδολογία είναι η συγκριτική ανάλυση, με χρήση υποθέσεων εργασίας, α) την πολιτική κουλτούρα, β) η απο-αποικιοποίηση, γ) οι Ένοπλες Δυνάμεις ως ομάδα συμφερόντων και δ) η επιρροή του διεθνούς περιβάλλοντος στην εθνική αμυντική και εξωτερική πολιτική. Πεδίο μελέτης είναι το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, δύο χώρες με μακρά αλλά διαφορετική δημοκρατική παράδοση, που επηρέασε και τον τρόπο εξέλιξης των πολιτικο-στρατιωτικών τους σχέσεων. Στην διατριβή αυτή αναδεικνύονται οι παράγοντες που χαρακτηρίζουν τον στρατιωτικό θεσμό στο δημοκρατικό σύστημα, η σχέση του με την πολιτική και πώς ανταποκρίνεται η πολιτική ηγεσία στις εξελίξεις των ζητημάτων ασφαλείας. Η εξασφάλιση του πολιτικού ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Γαλλία είναι αποτέλεσμα της ιστορικής εξέλιξης της οικοδόμησης του εκάστοτε κράτους. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός αποτελεί το ιδεολογικό αφήγημα που διέπει τις πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις. Είναι το θεωρητικό πλαίσιο με το οποίο οργανώθηκε ο εθνικός στρατός της νεωτερικότητας. Στο Ηνωμένο Βασίλειο συγκροτήθηκε η πολιτική κουλτούρα του επαγγελματισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ στην Γαλλία ο ρεπουμπλικανισμός οδηγεί σε μια πολιτικοποίηση του πολιτικού ελέγχου τους. Η κρατική νομολογία και η θέσπιση ανώτατων κρατικών δομών οργανώνουν την ιεραρχία της διοίκησης και της διαδικασίας της λήψης αποφάσεων που αφορούν τον στρατιωτικό τομέα, εντάσσοντας τον στρατιωτικό θεσμό στην συνολική διακυβερνητική λειτουργία.