Η φυσιογνωμία της πολιτικής αντιπροσώπευσης της ελληνικής Αριστεράς μέσα από τα χαρακτηριστικά των κοινοβουλευτικών αντιπροσώπων της: 1950 – 1967

Η παρούσα εργασία ασχολείται με την πολιτική αντιπροσώπευση στην Ελλάδα σε επίπεδο κοινοβουλίου κατά την ταραγμένη πολιτική περίοδο που ξεκινάει από τις πρώτες εκλογές μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τελειώνει με την κατάλυση της Δημοκρατίας το 1967. Η εξέταση γίνεται μέσω της απογραφικής καταγραφής και ανάλυσης των ακόλουθων πέντε κοινωνιοδημογραφικών και πολιτικών μεταβλητών: φύλλο, επάγγελμα, ηλικία, αριθμός-ποσοστό Βουλευτών με προπολεμική θητεία, αριθμός-ποσοστό Βουλευτών που εκλέγονται για πρώτη φορά. Η εστίαση δίνεται στην πολιτική παράταξη της Αριστεράς η οποία διερευνάται περεταίρω σε τρεις συνιστώσες: Δημοκρατική Παράταξις - ΕΔΑ – Ανεξάρτητοι συνεργαζόμενοι με ΕΔΑ. Κύριος στόχος είναι κατόπιν σύγκρισης της Αριστεράς με το συνολικό κομματικό σύστημα να φωτισθεί η τυχόν ιδιαίτερη φυσιογνωμία της σε σχέση με το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα όσον αφορά την κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση. Τα αποτελέσματα της έρευνας αναδεικνύουν ομοιότητες και ιδιαιτερότητες καθώς και αξιοσημείωτες αποκλίσεις εντός της ίδιας της Αριστεράς.