Τρόποι και μέσα για την εδραίωση ενός πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Κύπρου, Αιγύπτου και Ελλάδας

Η παρούσα εργασία περιλαμβάνει τέσσερα κεφάλαια, συμπεράσματα και προτάσεις. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η θεωρία πίσω από τη γεωπολιτική μας προσέγγιση η οποία βασίζεται στη συστημική ανάλυση της μεσογειακής γεωπολιτικής δομής από τον Δρ Ιωάννη Θ. Μάζη. Επικεντρώνεται περαιτέρω στα αυξανόμενα ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας και στη συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου. Το δεύτερο κεφάλαιο παρουσιάζει τους ενδοπεριφερειακούς αποσταθεροποιητικούς παράγοντες που πηγάζουν κυρίως από την τουρκική ιμπεριαλιστική πολιτική. Επιπλέον, αποκαλύπτει την ισχυρή επιρροή εξωπεριφερειακών (ή υπερ-συστημικών) δρώντων όπως οι ΗΠΑ, η ΕΕ, η Ρωσία, η Κίνα και η Γαλλία. Το τρίτο κεφάλαιο επικεντρώνεται στα όρια της συνεργασίας διερευνώντας τις διαφορετικές απόψεις των διαφόρων σχολών διεθνών σχέσεων σε θέματα όπως η διακρατική συνεργασία, τα απόλυτα έναντι των σχετικών κερδών και η εξαπάτηση, καθώς και η αποτελεσματικότητα των διεθνών οργανισμών στην προώθηση της συνεργασίας. Επιπλέον, παρουσιάζει τη συμπληρωματική επίδραση του νεοκλασικού ρεαλισμού στην προσέγγιση των ρεαλιστών προσθέτοντας ενδοκρατικές μεταβλητές στη συνολική συστημική εικόνα. Τέλος, δίνονται κάποιες προϋποθέσεις επιτυχούς συνεργασίας για την εφαρμογή τους στην ελληνοκυπριακή-αιγυπτιακή τριμερή. Το τέταρτο κεφάλαιο λειτουργεί ως το επίκεντρο αυτής της εργασίας. Παρουσιάζει τρόπους και μέσα με τα οποία η υφιστάμενη ελληνοκυπριακή-αιγυπτιακή στρατιωτική συνεργασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση της περιφερειακής ασφάλειας και τη δημιουργία ενός ισχυρού πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο. Εξετάζει περαιτέρω ορισμένα από τα σημεία της συνεργασίας, τα οποία μέσω της περαιτέρω ανάπτυξης, θα μπορούσαν να ενισχύσουν την περιφερειακή σταθερότητα, το αποτρεπτικό αποτέλεσμα και την κρατική κυριαρχία των συμμετεχόντων μέσω της επέκτασης της στρατιωτικής συνεργασίας και με την εμβάθυνσή της μέσω της κοινής επίγνωσης της κατάστασης και της αντίληψης των απειλών. Τα συμπεράσματα αντικατοπτρίζουν την απαίτηση ενίσχυσης αυτής της στρατιωτικής συνεργασίας με ένα επαναλαμβανόμενο ευρύτερο κοινό πρόγραμμα στρατιωτικών ασκήσεων. Επιπλέον, υπογραμμίζουν τον ζωτικό ρόλο της Ελλάδας και της Αιγύπτου στην ανάπτυξη μιας κοινής στρατηγικής αποτροπής για το την Ανατολική Μεσόγειο που βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό, τη συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο και μια ειλικρινή, μη ευκαιριακή, συναίνεση. Τονίζουν επίσης την ανάγκη να μην παραβλέπεται η ανάπτυξη ατομικών στρατιωτικών ικανοτήτων. Τέλος, διατυπώνονται ορισμένες προτάσεις για την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της συνεργασίας μέσω της κοινής ευαισθητοποίησης για την ασφάλεια στη θάλασσα, της συνεργασίας της αμυντικής βιομηχανίας, της διαλειτουργικότητας των δυνάμεων μέσω της προώθησης ενός διαπολιτισμικού περιβάλλοντος και της μελλοντικής επέκτασης σε πολυμερή σχήματα συνεργασίας, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων χωρών.