Υπογονιμότητα: το βίωμα και ο λόγος των ατόμων

Στόχος της παρούσας ποιοτικής έρευνας είναι η κατανόηση και διερεύνηση της εμπειρίας της υπογονιμότητας, ώστε να αναδυθούν πτυχές του βιώματος που έχουν νόημα και σημασία για τα άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες γονιμότητας. Πραγματοποίηθηκαν ημι-δομημένες συνεντέυξεις σε 4 άτομα -γυναίκες και άνδρες. Η ανάλυση των δεδομένων έγινε βάσει των αρχών της Ερμηνευτικής Φαινομενολογικής Ανάλυσης. Τα ευρήματα ανέδειξαν ως βασικές πτυχές τη συντροφική σχέση, το ιατρικό σκέλος, τις πηγές δύναμης και στήριξης, τα συναισθήματα και τη νοηματοδότηση της εμπειρίας. Πιο αναλυτικά, η ποιότητα της σχέσης διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανθεκτικότητα του ζευγαριού. Συγκεκριμένα, όταν υπάρχει γερή βάση και αγάπη, η δυσκολία μπορεί να λειτουργήσει ως αφορμή για περαιτέρω σύνδεση του ζευγαριού. Ο σύντροφος αποτελεί την κυριότερη πηγή δύναμης. Επιπρόσθετα, βοηθάει η ανοιχτή επικοινωνία και το μοίρασμα με τους φίλους. Η εστίαση στη λύση, η απουσία μεμψιμοιρίας, η αποφασιστικότητα και η θετική στάση, η πίστη αναδύθηκαν ως ωφέλιμες στρατηγικές αντιμετώπισης. Οι γιατροί αποτελούν σημαντικά πρόσωπα αναφοράς για τους συμμετέχοντες. Η ανθρώπινη διάσταση στη σχέση με τους γιατρούς έχει ιδιαίτερη σημασία για τους ανθρώπους. Ωστόσο, υπήρξαν και αφηγήματα εκμετάλλευσης του πόνου και της σφοδρής επιθυμίας των ατόμων για απόκτηση παιδιού. Το υψηλό κόστος των θεραπειών, η αναδιοργάνωση του καθημερινού προγράμματος λόγω συνέπειας και τακτικότητας που απαιτούν οι ιατρικές οδηγίες και εξετάσεις, και τέλος η σωματική και συναισθηματική καταπόνηση ως απόρροια της διάρκειας και των επαναλαμβανόμενων προσπαθειών είναι ορισμένες δυσκολίες που αναφέρθηκαν. Η υπογονιμότητα συνιστά μια έντονα αγχογόνα και ψυχοπιεστική εμπειρία. Παράλληλα, μπορεί να αποτελέσει και πρόκληση που συμβάλει στην ωρίμανση και συνειδητοποίηση δυνάμεων. Η παρούσα έρευνα ανέδειξε σημαντικές πτυχές που συμβάλουν σε μια θετική διαχείριση και νοηματοδότηση της υπογονιμότητας. Η ενίσχυση των συγκεκριμένων διαστάσεων σε ζευγάρια και άτομα που αντιμετωπίζουν υπογονιμότητα, καθώς επίσης και η γνώση επιβαρυντικών παραγόντων με σκοπό να προληφθούν ή να ελαχιστοποιηθούν δύναται να λειτουργήσει ευεργετικά για τη ψυχική ανθεκτικότητα του ατόμου και της σχέσης. Η αντιμετώπιση της υπογονιμότητας απαιτεί ολιστική και πολυεπίπεδη παρέμβαση.