Τουρκία, ΑΚΡ και κουρδικό: πώς φτάσαμε ως εδώ;

Abstract

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η πολιτική της ακραίας καταστολής που εφαρμόζει το τουρκικό κράτος στις κουρδικές νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας το τελευταίο διάστημα συνεχίζεται αμετάβλητη. Ταυτόχρονα η Τουρκία, αλλά και η διεθνής κοινότητα παραμένουν συγκλονισμένες από την αποπομπή του Αχμέτ Νταβούτογλου που, εκτός των άλλων, οφείλεται στη διαφωνία του με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε μια σειρά ζητημάτων, μεταξύ των οποίων και το κουρδικό. Η πολιτική στο κουρδικό ζήτημα που επίσης έχει εκφραστεί με μέτρα, όπως η σύλληψη των πανεπιστημιακών που αντιτάχθηκαν δημόσια στη στρατιωτική αντιμετώπισή του ή η μεθόδευση της άρσης της ασυλίας των βουλευτών του Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (ΗDP), γίνεται συχνά αντιληπτή ως ένα συνεχές, σε σχέση με εκείνη που παραδοσιακά ακολούθησε η Τουρκία απέναντι στους κουρδικούς πληθυσμούς της.

At the time these lines are being written, the policy of extreme repression that the Turkish state has been applying in the Kurdish southeastern regions of the country continues unchanged. At the same time, Turkey, as well as the international community, remain shocked by the dismissal of Ahmet Davutoğlu which, among other things, is due to his disagreement with Recep Tayyip Erdoğan on a series of issues, including the Kurdish question. The policy on the Kurdish issue which has also been expressed through measures, such as the arrest of academics who publicly opposed its military handling or the orchestration of the lifting of immunity of the People's Democratic Party (HDP) deputies, is often perceived as a continuum, in relation to that which Turkey has traditionally followed towards its Kurdish populations.