Μια …συνεργασία με τον Σπάθη στα βάθη της Κεντρικής Aσίας

Abstract

Τασκένδη: Ιούλιος του 1955. Έχω ένα χρόνο και κάτι μήνες στην Τασκένδη, όπου κατάφερα να φτάσω, στην καρδιά της Κεντρικής Ασίας, για να βρω τον Γιώργο Σεβαστίκογλου, που είχε βρεθεί εκεί μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, μαζί με όσους είχαν πολεμήσει στα βουνά. Ανάμεσά τους ο Δημήτρης Σπάθης που ως σήμερα απορώ πώς κατάφερε από το Κάιρο να βρεθεί στον Γράμμο. Άγνωστη γη, άγνωστος για μένα κόσμος. Μόνο δυο φίλους βρήκα από τα παλιά, τον Μάνο Ζαχαρία και τον γνωστό ηθοποιό Αντώνη Γιαννίδη. Ο Γιώργος όμως μου γνώρισε έναν καινούριο κολλητό του φίλο, πολύ πιο νέο απ’ αυτόν, τον Δημήτρη Σπάθη, που το όνειρό του τότε ήταν, όπως έλεγε, να σπουδάσει ιστορία ή θέατρο. Ο Γιώργος του έλυσε το πρόβλημα και τον συμβούλεψε να σπουδάσει ιστορία θεάτρου. Να τα συνδυάσει όλα και να γίνει θεατρολόγος. -Γιατί στην Ελλάδα δεν υπήρχαν θεατρολόγοι και θα ήτανε πολύ χρήσιμος, όταν θα γυρίζαμε. Όταν θα γυρίζαμε! Αυτό ήταν ο καημός μας. Πότε και πώς θα γυρίζαμε.Tashkent: July 1955. I have been in Tashkent for a year and some months, where I managed to reach, in the heart of Central Asia, to find Giorgos Sevastikoglou, who had ended up there after the defeat of the Democratic Army, together with those who had fought in the mountains. Among them was Dimitris Spathis, and to this day I wonder how he managed to get from Cairo to Grammos. Unknown land, unknown world to me. I found only two friends from the old days, Manos Zacharias and the well-known actor Antonis Giannidis. But Giorgos introduced me to a new close friend of his, much younger than him, Dimitris Spathis, whose dream then was, as he said, to study history or theater. Giorgos solved his problem and advised him to study theater history. To combine everything and become a theater scholar. -Because there were no theater scholars in Greece and he would be very useful when we returned. When we returned! That was our anguish. When and how we would return.